Kolonie Wielkiej Brytanii na kontynencie azjatyckim miały ogromne znaczenie gospodarcze i strategiczne. W dużej mierze decydowały o mocarstwowej pozycji Anglii w świecie ("wspaniałe odosobnienie"). Stanowiły przedmiot dumy Anglików, którzy swą najważniejszą posiadłość - Indie - nazywali "perłą w koronie" impe-rium. Terytoria zdobyte przez Anglię na mocy decyzji kongresu wiedeńskiego (Malta, Wyspy Jońskie, Przylądek Dobrej Nadziei, Cejlon) oraz posiadanie najpotężniejszej w świecie floty zapewniało Brytyjczykom bezpieczną komunikację morską z Indiami. Gospodarczą eksploatacją subkontynentu prowadziła Kompania Wschodnioindyjska, administrująca brytyjskimi posiadłościami w środkowej Azji. Pozostające w dyspozycji Kompanii wojska zapewniły w pierwszej połowie XIX wieku poddanie całych Indii pod wyłączną kontrolę Wielkiej Brytanii. Dominacja Anglii, obok ogromnych korzyści dla metropolii (wywóz bawełny, korzeni, siarki, sprowadzanie produktów przemysłu brytyjskiego), niosła ze sobą postęp cywilizacyjny dla kolonii (rozwój szkolnictwa, komunikacji, łączności, opieki medycznej, unowocześnianie administracji). Umocnienie pozycji Anglików i powodowane przez nich przemiany w tradycyjnej hinduskiej obyczajowości doprowadziły w 1857 r. do wybuchu tzw. Wielkiego Buntu - powstania sipajów. Antybrytyjska rewolta została stłumiona po przeszło rocznych, niezwykle okrutnych, walkach. W 1858 r. zlikwidowana została Kompania Wschodnioindyjska, a Indie (zarządzane przez wicekróla) zostały bezpośrednio podporządkowane Anglii. Zdetronizowany i deportowany został ostatni przedstawiciel dynastii...