Do czynników funkcjonalnych zalicza się przede wszystkim takie, które najpierw zaburzają (upośledzają) czynność elementów odpowiedzialnych za utrzymanie prawidłowej postawy. Początkowo może objawiać się to krótkotrwałym (lecz powtarzającym się) przyjmowaniem nieprawidłowych pozycji, ze stopniowym wzrostem częstotliwości tego zjawiska i wydłużaniem czasu, w jakim osobnik przebywa w takich pozycjach oraz pojawianiem się takiej sytuacji we wciąż nowych okolicznościach. Z czasem prowadzi to do wytworzenia i utrwalenia się nawyku nieprawidłowej postawy oraz do rozwoju zmian strukturalnych. Przykładem mogą być tutaj m.in. zaburzenia wydolności statyczno-dynamicznej obserwowane w okresach szybkiego wzrostu, w trakcie długotrwałej choroby obłożnej i po jej zakończeniu oraz wynikające z przemęczenia czy odcinkowego przeciążenia. Ogólne przemęczenie powoduje zwykle przyjmowanie tzw. „postawy zmęczeniowej”, którą w staniu charakteryzuje głównie pogłębienie fizjologicznych krzywizn kręgosłupa oraz - niekiedy - ugięcie jednej nogi, co powoduje skośne ustawienie miednicy, a w pozycji siedzącej - występowanie znacznej kifozy piersiowo-ledźwiowej (ogólne przygarbienie się). Stan taki wynika przede wszystkim z odruchowego przenoszenia ciężaru ciała na elementy podporowe (odbarczenie przemęczonych mięśni). Z podobną sytuacją mamy do czynienia w przypadku przeciążeń odcinkowych, spowodowanych np. długotrwałą jednostronną pracą (nieraz w wymuszonej pozycji), noszeniem ciężarów w jednej ręce czy długotrwałym przebywaniem w nieprawidłowej (np. przygarbionej lub asymetrycznej) pozycji. W takich przypadkach mechanizm powstawania i utrwalania się zaburzeń postawy może być dwojaki. Z jednej strony częste przyjmowanie i utrzymywanie nieprawidłowej pozycji może prowadzić wprost do wytworzenia się nawyku nieprawidłowej postawy, z drugiej natomiast -wskutek rozciągnięcia jednych elementów i nadmiernego obciążania innych - mogą rozwinąć się zmiany strukturalne, zwłaszcza u osób rosnących. Jeszcze innym przykładem mogą być przewlekłe zespoły bólowe, kiedy odruchowo przyjmowane są tzw. „pozycje antalgiczne”, związane z oszczędzaniem przeciążonego (bolesnego) odcinka ciała na drodze przeniesienia ciężaru i czynności przede wszystkim na odcinki sąsiednie. I to prowadzi z czasem do zmian strukturalnych (do deformacji przeciążonych elementów podporowych). Trzeba bowiem pamiętać, że przymusowe niejako ustawienie sprzyja rozwojowi przykurczy skróconych miękkich elementów narządu ruchu, a stałe rozciągnięcie niektórych mięśni powoduje ich osłabienie (tzw. niedowład czynnościowy),...