1. Ramy czasowe, pojęcia: barok, anafora, antyteza, hiperbola, koncept, konceptyzm, marinizm, oksymoron, sonet, kontrreformacja, sarmatyzm. 2. Cechy sztuki barokowej. 3. Nurt dworski i szlachecki w literaturze (cechy, przedstawiciele). 4. J.A.Morsztyn - utwory poetyckie ( styl barokowy, tematyka ). 5. D.Naborowski - utwory poetyckie ( styl barokowy, tematyka). 6. W.Potocki - utwory poetyckie ( cechy języka, patriotyzm). 7. Molier „Skąpiec". Ad.1 Ramy czasowe: Początek od II pol. XVI po lata 30 wieku XVIII,koniec epoki to klasycyzm i rokoko Chronologia: - początek baroku: koniec lat 80-tych XVI w. (śmierć Sępa Szarzyńskiego); - rozkwit baroku: lata 30 XVII w. Do 1700 r. (panowanie Zygmunta III Wazy, Władysława IV, Jana Kazimierza, Jana III Sobieskiego); - schyłek baroku: 1700 – 1730 r. (panowanie Augusta III Mocnego i Augusta III, tzw. czasy saskie) Barok: Nazwa “barok” stała się metaforą epoki dziwnej, niezwykłej i odchodzącej od klasycznego wzorca renesansu, harmonii i proporcjonalności ( zarzucano jej barbarzyństwo polegające na wypaczeniu klasycznej estetyki i jej kanonów piękna). Nazwa epoki została zapożyczona z terminologii historii sztuki, gdzie była określeniem przedmiotów artystycznych o udziwnionym, odbiegającym od normy, kształcie. Anafora: jest to powtórzenie zdania o podobnej konstrukcji zaczynające się od tego samego wyrazu; „Do Anny” Naborowski. Antyteza: zestawienie dwóch opozycyjnych znaczeniowo elementów wypowiedzi, najczęściej zdań. Hiperbolizacja wyolbrzymienie, przesadne przedstawienie jakiegoś zjawiska; „Do trupa” Morsztyn. Koncept wiersz musiał być zaskakujący i w miarę możliwości nowatorski; „Do trupa” Morsztyn Konceptyzm: jeden z literackich nurtów baroku, ukształtowany w literaturze hiszpańskiej i włoskiej, bliski gongoryzmowi (L. de Góngora y Argote) i marinizmowi (G. Marino)- wyszukany, kunsztowny styl. Marinizm: Barok pomimo, że nie miał określonego programu poetyckiego odwoływał się do Włoskiego poety Sianbattisty Mariniego. Od jego nazwiska pochodzi nazwa nurtu poetyckiego - marinizmu (konceptualizmu). Cechy: - najważniejsza jest forma, która ma zadziwiać i zaskakiwać - odwołania do własnej fantazji i natchnienia - stosowanie niezwykłych środków stylistycznych - każdy utwór miał opierać się na koncepcie, koncept powinien zawierać elementy niespodzianki - utwory powinny mieć charakter sensualny (odbierany poprzez zmysły) - odbiorcę należy zaszokować Oksymoron: zestawienie dwóch wyrazów sprzecznych znaczeniowo, „mróz gorejący, ogień lodowy” Sonet: Utwór poetycki składający się z 14 wersów podzielonych na dwie strofy...