Zestawienie drzeworytów Hansa Holbeina i Rozmowy Mistrza Polikarpa ze Śmiercią nie jest przypadkowe. Te dwa dzieła, mimo iż są przedstawicielami dwóch różnych dziedzin, połączone są z sobą tematycznie. Zarówno Hans Holbein jak i anonimowy autor Rozmowy Mistrza Polikarpa ze Śmiercią ukazują charakterystyczny dla średniowiecza wątek – danse macabre, czyli taniec śmierci. Rozmowę Mistrza Polikarpa ze Śmiercią z pewnością możemy zaliczyć do najcenniejszych zabytków polskiej literatury średniowiecznej. Autor (nieznany) wykazał się wielkimi zdolnościami doskonale parafrazując XIV wieczny tekst łaciński pisany prozą, w taki sposób, że powstały utwór znacznie przewyższa pierwowzór. Stworzył najdłuższy ze znanych średniowiecznych wierszy polskich, 500 wersowy dialog. Rozmowę Mistrza Polikarpa ze Śmiercią rozpoczyna apostrofa do Boga, w której autor prosi Go o pomoc, a także zwraca się do czytelnika, bądź widza z prośbą o wysłuchanie. Dalszą część utworu możemy podzielić na trzy części. Pierwsza poświęcona jest biologizmowi głównej bohaterki utworu – Śmierci. Ukazana jest ona w sposób odrażający, budzący lęk i przerażenie. Objawia się Polikarpowi jako nagi kobiecy rozkładający się trup. Uźrzał człowieka nagiego, Przyrodzenia niewieściego Autor skupił się przede wszystkim na twarzy postaci, którą opisuje nie pomijając nawet najdrobniejszego szczegółu. Upadł ci jej koniec nosa, Z oczu płynie krwawa rosa; (…) Nie było warg u jej gęby, Poziewając skrżyta zęby Reszta ciała Śmierci opisana jest mniej dokładnie, Wiemy, że była ona nagą kobietą, więc nie mogła być szkieletem, gdyż można rozróżnić cechy płciowe. Była także Chuda, blada żołte lice (…), czyli musiała posiadać skórę w niezbyt zaawansowanym stopniu rozkładu skoro autor precyzyjnie określił jej barwę. Kolejną częścią Rozmowy Mistrza Polikarpa ze Śmiercią są pytania zadawane przez Mistrza. Miejscem spotkania dwójki bohaterów jest kościół. Na widok Śmierci Polikarpa paraliżuje strach, nie potrafi prowadzić inteligentnej rozmowy, jednak mimo to zadaje dość naiwne pytania i oczekuje odpowiedzi. Chce poznać pochodzenie swej rozmówczyni, dowiedzieć się dlaczego jest ona tak bardzo zaciekła wobec ludzi a także czy można ją w jakikolwiek sposób przekupić i czy on sam może coś zrobić by jej uniknąć. Nieumiejętność prowadzenia rozmowy i naiwne pytania irytują Śmierć. W swych odpowiedziach, które stanowią główny temat utworu, ukazuje ona swą wszechwładność. W pewien sposób stara się wzbudzić w Polikarpie grozę i strach, dlatego swą władzę przedstawia w subiektywnym, korzystnym dla siebie świetle. Jej ręka dotyka...