Głowiński- „Kanony poetyckości – style historyczne” I. 1. Poetyckość – istota poezji Uchwalone społecznie wyobrażenia, które pozwalają wyróżnić domenę poezji i określić jej granice Zespół czynników, które w sferze działania danej kultury uważa się za cechy istotne poezji Sprawa nie istoty rzeczy, ale ŚWIADOMOŚCI SPOŁECZNEJ Czynniki oddziaływania procesu wytwarzania wartości poetyckich ich odbiór i funkcjonowanie 2. Poeta i czytelnik uczestniczą choćby w minimalnym stopniu w tej samej kulturze literackiej i muszą zgodzić się z tym co dotyczy zjawisk najbardziej podstawowych Kanon poetyckości jest w mniejszej lub większej mierze ich wspólnym dobrem 3. Kanon poetyckości to zespół mniemań charakterystycznych dla danej epoki Lub w jej obrębie dla danej grupy społecznej Na temat tego, co decyduje o swoistości poezji Jakie czynniki na nią się składają i pozwalają rozpoznać na tle innych wypowiedzi Kanon nie jest tylko podsumowaniem uformowanych tendencji, ale jest też formą nacisku społecznego na działalność poetyckości, przez co publiczność udowadnia swoją literacką aktywność. 4. W nowych okresach kanon był różnicowany wśród twórców i odbiorców. Pewne tendencje kształtowały się w sferze pewnej tradycji, inne zaś, w sferze wpływów takiej tradycji. Konflikty kanonów poetyckości są jednym z istotnych elementów procesu rozwojowego 5. Kryterium zróżnicowania: stosunek do tradycji i narratorstwa, stratyfikacje społeczne, rozwarstwienia kultury; = różnica między kanonem poetyckości w folklorze i w warstwach wykształconych; przestrzeń powstała między nimi nie jest wypełniona jednolitą masą i podlega różnym dyferencjacjom; 6. Ogólne obowiązujące właściwości kanonów poetyckości: a) Charakter systemoidalny- ktoś, kto uznaje dany kanon: spójność i konsekwencja, całościowe wyobrażenie tego, czym poezja jest i czym być powinna; ktoś, kto patrzy z zewnątrz: nie zarysowuje się system, jest tylko pozór systemu; Kanon poetyckości ujawnia się jako fenomen systemowy tylko wtedy, gdy patrzy się na niego z perspektywy hermeneutycznej; b) Kanon ma zawsze charakter wartościujący; godna miana poezji jest tylko ta poezja, która respektuje zasady danego kanonu, inna poezja jest traktowana jako literacka herezja; Każdy kanon poetyckości przynosi takie wizje cech, składających się na poezję, które jego zwolennicy uznają za wyczerpujące, a podstawy, na jakich się opierają na uzasadnione.= konsekwencja: podział na to co poetyckie i na to co nie poetyckie 7. Przyznanie racje Genettemu: przeświadczenia głoszące, że estetyka klasyczna była estetyką antypoetycką jest sądem...