W Średniowieczu bardzo popularnym tematem dzieł sztuki, czy też literatury była Śmierć. Prawdopodobnie duży wpływ wywarły na to ówczesne warunki życia, czyli brak możliwości do utrzymania choćby podstawowych zasad higieny, a co za tym stoi, często szerzące się zarazy i epidemie, które bezlitośnie zbierały swoje żniwo. Ogrom tragedii był zauważalny wszędzie, co spowodowało u ludzi oswojenie się nie tylko z tematem przemijania, ale także z widokiem ludzkich ciał z których uchodzi, bądź już uszło życie. Fakty takie wzbudziły w społeczeństwie uczucie akceptacji, a w pisarzach, malarzach lub też innych twórcach, pewnego rodzaju fascynację owym tematem. Dzieła jakie powstawały, nie rzadko były przesycone scenami mąk, tortur i innych okrutnych praktyk. Oczywiście, nie było regułą zamieszanie w swoich pracach takich elementów. Powstawały również liczne dzieła (choćby te, o tematyce religijnej), gdzie obecny był motyw śmierci, jednak został przedstawiony w sposób delikatniejszy, pozbawiony dosadnej brutalności. Jedną z równie prawdziwych przyczyn zainteresowania się Śmiercią, była wciąż nieodgadniona zagadka: skąd i kiedy przychodzi? Dlaczego przychodzi? Artyści zaczęli się interesować nie tylko sensem jej bytu, ale także sprawami bardziej przyziemnymi, jak choćby wyglądem. Powstała bardzo duża ilość dzieł przedstawiających Śmierć, a właściwie ludzkie wyobrażenie na jej temat. Większość z nich ma wspólny element: Śmierć jest ukazana jako szkielet, bądź ciało, które jest nierealnie wychudłe. Koszmarny obraz twarzy lub nawet tylko pozostałości po niej, na której widnieją zapadnięte oczy rzucające beznamiętne spojrzenie i zwykle bezzębna szczęka, powodowały, że Śmierci należało się bać. Strach dopełniały jeszcze czyny, jakich dokonywała. Zabierała z niewiadomych przyczyn całe tysiące ludzi i robiła to bezkarnie. Przecież za mord karano poprzez powieszenie. Wszystkich, z wyjątkiem Śmierci. Motywy przedstawiające ją jako nawet najnędzniejszą, ale zawsze podobną ludzkiej postaci, która jest obecna wszędzie- bez względu na pochodzenie, czy stan majątkowy człowieka- nazwano jednym mianem: „Dance Macabra”, czyli „Taniec Śmierci”. Wielu filozofów zadawało sobie pytanie o faktyczny wygląd Śmierci, zadawał je sobie również pewien uczony mąż, bohater średniowiecznej groteski anonimowego autora. „Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią” jest najsłynniejszym, polskim poematem dotyczącym makabrycznego tematu śmierci. Przedstawia on Polikarpa, wykształconego mężczyznę, który za cel postawił sobie ujrzenie Śmierci. W tym celu poszedł do kościoła, by prosić w modlitwie Boga o...