W czasie Kongresu Wiedeńskiego podjęto się próby zawrócenia biegu historii, czyli wymazania z pamięci Rewolucji Francuskiej i Napoleona. W Wiedniu zebrało się na ok. 150 monarchów i kilkuset dyplomatów. Bezpośrednio brali udział w obradach cesarz Austrii Franciszek I, car Rosji Aleksander I, król Prus Fryderyk Wilhelm III, czyli władcy wszystkich trzech państw zaborczych. Kongres trwał od września 1814 roku do sierpnia 1815 roku. Głównym jego zadaniem było określenie mapy politycznej Europy po upadku Napoleona. Cesarz Francuzów, decydujący przez pewien czas o losach Europy, tworzył nowe państwa, dowolnie określał ich granice, niektóre dynastie odsuwał od tronów, inne zaś rodziny na nich obsadzał. Teraz wszystkie te sprawy miały ulec uporządkowaniu według zasad określonych właśnie na Kongresie Wiedeńskim. Uczestnicy kongresu za cel postawili sobie stworzenie ładu w Europie według trzech zasad. Przede wszystkim uznali oni, że wszelka władza pochodzi od Boga, stąd wniosek żaden władca nie może być pozbawiony władzy przez swoich poddanych. Była to zasada legitymizmu. Kolejne dwie zasady to zasada restauracji - przywrócenie w poszczególnych państwach ustroju i granic, jakie tam panowały przed wojnami napoleońskimi (która z góry przekreślała nadzieje Polaków na odzyskanie wówczas niepodległości) oraz zasada równowagi europejskiej, czyli niedopuszczenie do dominacji jakichkolwiek mocarstw na kontynencie, na której najbardziej zależało Anglii. Głos decydujący w czasie kongresu miały W. Brytania, Prusy, Austria, Rosja. Francja na kongres wysłała Talleyranda, ówczesnego ministra spraw zagranicznych zwanego „niezatapialnym”. Pozostałe państwa, nie mające właściwie praw głosu w czasie kongresu, korzystały z kulturalnego wymiaru tego wydarzenia bawiąc się na balach i przyjęciach w oczekiwaniu na decyzje mocarstw dotyczących ich państw. Przez ilość spotkań czysto towarzyskich, kongres nazwano „tańczącym”. 9 czerwca 1815r. kongres wydał Akt Końcowy, którego postanowienia przetrwały w mniej lub bardziej zmienionej formie do końca XIX wieku. Postanowienia dotyczące Francji przywracały jej granice sprzed rewolucji francuskiej. Na tronie miała zasiadać obalona dynastia Burbonów, której przedstawicielem był Ludwik XVIII (Ludwik XVII syn Marii Antoniny i Ludwika XVI zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach w wieży więzienia Temple w wieku 10 lat, jednak na mocy francuskiego prawa został królem w chwili śmierci jego ojca). Kongres nakazuje Ludwikowi XVIII nadać Francji ustawę konstytucyjną, która miała przewidywać istnienie parlamentu składającego się z Izby Parów i Izby...