„Każda epoka ma swe własne cele i zapomina o wczorajszych snach” mówił poeta Adam Asnyk. Jak dobrze te słowa przystają do tematu mojej prezentacji. Każda epoka wypracowała swoje własne wyobrażenia ideały mężczyzny. To on przez wieki był głównym bohaterem utworów literackich, w dziejach kultury był postacią dominującą. Patrząc historycznie na minione epoki widzimy również, że to mężczyzna jest zawsze wysuwany na pierwszy plan. Rzadko kiedy w literaturze epok najdawniejszych poświęcono kwestii kobiecej chodź trochę miejsca , chociaż wyjątki się zdarzały. To , że na pierwszy plan wysuwano kwestię mężczyzny – to efekt zapotrzebowania na bohaterów męskich , bo to do mężczyzny należała władza , to syn przejmował koronę i całą schedę po ojcu, to mężczyzna był na pierwszym planie , to on był kształcony , przygotowywany do rządzenia. Wzorzec mężczyzny tworzony w danych epokach miał za zadanie prezentować i promować wartości moralne , pewien kodeks tego co dobre lub złe, do niego też należało ukazanie postaw obywatelskich , które mogą stanowić wzorce osobowe danej epoki. Każda epoka stawia przed człowiekiem nowe wyzwania , każe mu przyjąć odpowiednie postawy. Zespół nowych postaw doprowadza do innego spojrzenia na istotę ludzką i możliwości poznania. Człowiek będzie szukał nie tylko wartości, ale wygody i przyjemności, a powyższe postawy utorują drogę nauce, poznaniu i ciekawości świata. Do realizacji swojej prezentacji wybrałem trzy epoki: średniowiecze, barok i romantyzm. Każda z nich propaguje inne postawy mężczyzny, każda z nich propaguje i poleca wybrane wzorce. Zajmuje się tym przede wszystkim literatura parenetyczna. Pareneza dosłownie oznacza pouczenie. Literatura parenetyczna to literatura propagująca wzory postępowania, ideały modne i uznawane w danej epoce. Z kolei tak zwane wzorce parenetyczne to wzory osobowe, postacie godne naśladowania pożądane, skupiające cechy wzorowe , idealne. To utwory parenetyczne decydują o dydaktycznym charakterze epoki, pouczają odbiorcę jak ma postępować. Bohaterowie literaccy są bardzo często nośnikami określonych idei tak modnych w danej epoce. Pierwsza epoka, w której bardzo mocno zarysowały się charakterystyczne dla niej postawy to średniowiecze. Literatura średniowieczna propaguje portrety mężczyzny : idealnego władcy, rycerza i ascety. Ten ostatni był chyba najbardziej pożądanym wzorcem osobowym. Ta epoka tak mocno związana z religią chrześcijańska potrzebuje tak skonstruowanego, idealnego bohatera literackiego, aby pouczyć i zachęcić czytelnika do postępowania doskonałego ,zapewniającego duszy wieczne zbawienie,...