„Stosunki specjalne”, inaczej szczególne relacje to wyrażenie używane do opisania bardzo bliskich stosunków politycznych, dyplomatycznych, kulturalnych, gospodarczych, wojskowych i historycznych stosunków między Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi. Gdy w 1945 Winston Churchill po raz pierwszy użył określenia „stosunki specjalne” do opisania nie anglo- amerykańskich stosunków, ale związku Wielkiej Brytanii zarówno ze Stanami Zjednoczonymi i Kanadą, rozpoczęła się nowa karta stosunków dyplomatycznych między tymi dwoma mocarstwami. „Określenie „specjalne relacje” zostało ukute przez Winstona Churchilla tuż po drugiej wojnie światowej i odnosiło się zarówno do walki Wielkiej Brytanii i USA z nazizmem, jak i do wspólnego frontu w zimnej wojnie. W tym samym roku „The New York Times„ zacytował go: „Nie powinniśmy porzucić naszych specjalnych stosunków z USA i Kanadą o bombie atomowej, a powinniśmy pomóc Stanom Zjednoczonym w celu ochrony tej broni jako święte posłannictwo w celu utrzymania pokoju” Churchill użył tego sformułowania ponownie rok później, na początku zimnej wojny, tym razem by zwrócić uwagę na szczególny związek pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a krajami anglojęzycznymi z Wielką Brytanią na czele. Okazją było odebranie przez niego honorowego doktoratu w Fulton w stanie Missouri na której wygłosił swoją słynną mowę 'Sinews of Peace Address' w której podkreślał wagę szczególnych powiązań między USA, a Wielką Brytanią i nadzieję na kontynuowanie współpracy między ich doradcami wojskowymi co prowadziłby do wspólnej analizy potencjalnych zagrożeń, podobieństwa broni, wymiany oficerów i podchorążych na uczelniach technicznych. Później swoje refleksje na temat symbiozy tych państwa wyraziła premier Margaret Thatcher oświadczając: „Angloamerykański związek zrobił więcej dla obrony i przyszłych wolności niż jakikolwiek inny sojusz na świecie” Lecz jakie konsekwencje do dziś mają stosunki specjalne między tymi państwami? W mojej pracy postaram się zgłębić to zagadnienie. Najistotniejszym, bardzo mocno zakorzenionym elementem brytyjskiej polityki zagranicznej są właśnie stosunki specjalne z USA. W ostatnich dekadach brytyjsko- amerykański sojusz polityczny i wojskowy ukazywał się w sposób bardzo wymowny, w postaci wspólnych działań w zakresie zbrojnym. Przykładem jest interwencja w 1991 roku przeciwko Irakowi po jego agresji na Kuwejt, w 1998 ponownie przeciwko Irakowi (4-dniowa kampania bombardowania lotniczego związana z kryzysem rozbrojeniowym), w 1999 roku przeciwko Serbii w związku z kryzysem w Kosowie, w 2001 w Afganistanie przeciwko reżimowi...