Dnia 2 listopada, wieczorem, w Kaplicy miałam zaszczyt wziąć udział w „Dziadach”. Polegało to na tym, że w raz z innymi uczestnikami wywoływaliśmy różne duchy. Na początku nie wiedziałam czy iść, czy też nie, ponieważ wydawało mi się to śmieszne. Nie wierzyłam w to, że jakikolwiek duch pokaże nam się, z racjonalnego punktu widzenia jest to niemożliwe. Jednak zdecydowałam się, że pójdę gdyż stwierdziłam, że może to być ciekawe przeżycie i taka okazja może się więcej nie powtórzyć. Celem wywoływania było spełnienie życzeń wywołanego przez nas ducha. Każde wywoływanie zjawy rozpoczynało się zaklęciem, a brzmiało ono mianowicie „Ciemno wszędzie, głucho wszędzie, co to będzie, co to będzie?”, a kończyło się następująco „ A kysz, a kysz”. Zaklęcia te wypowiadał chór. Jednak to nie wszystko, aby zjawa ukazała nam się, trzeba było również wykonać czynność magiczną. To, co uważałam za śmieszne i niemożliwe okazało się wiarygodne. Osobą, która rozmawiała z duchami był Guślarz. Pierwszymi duchami, które nam się ukazały były dwa aniołki Rózia i Józio, a czynnością magiczną zapalenie kądzieli. Gdy pokazały nam się pierwsze zjawy panicznie się bałam, gdyż po raz pierwszy widziałam prawdziwego ducha. Nie wiedziałam, co robić, czy uciekać z krzykiem, czy zostać i spokojnie siedzieć. Jednak po krótkim namyśle stwierdziłam, że jeżeli są to aniołki to nic złego nie mogły nam zrobić, bo przecież one są dobre. Więc uspokoiłam się i zostałam na swoim miejscu. Życzeniem aniołków było doznanie goryczy. Związku z tym Guślarz ofiarował im dwa ziarnka gorczycy, po jednym dla każdego. Chór wypowiedział zaklęcie końcowe, zjawy odeszły. Nie wiedziałam czy duchy opuściły nas na zawsze, czy tylko znikły na chwilę. Obawiałam się tego, że zaraz wrócą i będą miały więcej żądań. Gdy ja się nad tym zastanawiałam zaczęło się wywoływanie kolejnej zjawy. Ktoś zaczął wykonywać czynność magiczną, którą tym razem było zapalenie kociołka wódki, a chór wypowiedział już zaklęcie początkowe. Nagle usłyszeliśmy głos za okna, który próbował odgonić ptaki a mianowicie: kruki, sowy i orlice. Gdy ja usłyszałam ten głos, aż podskoczyłam ze strachu, serce zaczęło mi szybciej bić. Chciałam się schować pod ławkę, ale całe ciało odmówiło mi posłuszeństwa. Z biciem serca oczekiwałam na to, co się dalej wydarzy. Gdy widmo podeszło do okna, bardzo się bałam, bo ptaki podeszły za nim. Duch ten chciał abyśmy dali mu miarkę wody oraz dwa ziarnka pszenicy, lecz ptaki ostrzegły go, że co mu damy wszystko mu zjedzą. Ptactwo mściło się na nim, ponieważ gdy jeszcze był żywy nie przejmował się, gdy one głodowały. Ptaki...