Fotografowanie - podobnie, jak stosowanie wszelkich innych środków wyrazów - nie jest wymyślaniem, lecz odkrywaniem. Fotografia, to możliwość krzyku, wyzwolenia, a nie próba udowodnienia własnej oryginalności. To sposób życia.” Henri Cartier – Bresson Nazwę fotografia, czyli połączenie greckich pojęć fos – światło i graf – piszę, czyli pisanie albo, jak mówiono malowanie światłem. Fotografię powołała do życia wiara w pozytywne skutki rewolucji naukowo-technicznej, potrzeba szybkiego i precyzyjnego utrwalania faktów społecznych i zjawisk natury. Fotografia pomaga i pozwala lepiej rozpoznać rzeczywistość. Zaproponował ją po raz pierwszy 14 maja 1839 r. Jan Fryderyk William Herschel. Jednak wg historyków fotografii pierwszeństwo przysługuje francuskim wynalazcom – Józefowi Niecephowi Niepce’owi i Ludwikowi Mande Daguerre’owi. Oficjalny pokaz wynalazku odbył się 19 sierpnia 1839 r. Od nazwiska jednego z pomysłodawców aparat uzyskuje nazwę dagerotypu. Anglik Talbot w tym samym czasie proponuje inną technikę, która pozwala otrzymać odbitkę zdjęcia, nazywaną skrótowo talbotypią. W ostatecznym biegu funkcjonują dwa pojęcia – dagerotypowanie i fotografowanie, które oznaczają technologię otrzymywania obrazów za pomocą światła. Prawda w fotografii Zdzisław Toczyński w tekście Prawda w fotografii pisze, że w powszechnym przekonaniu prawda warunkuje samo istnienie fotografii. Prawda umożliwia głęboki wgląd w wielokierunkowe funkcje medium. Pozwala zrozumieć jego antologię, procesy odbioru. Najbardziej Arystotelesowska definicja prawdy najlepiej oddaje pojęcie mimesis i mityczne rozumienie fotografii. Wg Arystotelesa „Prawda jest zgodnością myśli z rzeczą albo inaczej: Prawda jest zgodnością intelektu ze stanem rzeczy”. Fotografia, mimo, iż jest medium funkcjonującym w określonej przestrzeni czasowej, społecznej i artystycznej jest także forma ekspresji, znakiem i swoistym językiem. Analizując prawdę, jako kategorię estetyczną fotografii, musimy widzieć ją w wielopoziomowej przestrzeni kulturowej. U źródeł klasycznej koncepcji prawdy leży intuicja odwzorowania obrazującego. Nauka, kultura, badania kontynentów, planet oraz inne społeczności wymagają dokładnej, obiektywnej i szybkiej dokumentacji. Dlatego obraz fotograficzny uznajemy za swoisty sąd stwierdzający prawdę. Prawda w fotografii może pełnić funkcję sądu logicznego albo być wartością, w wyniku, której doświadczamy przeżycia estetycznego i świadomości piękna. Fotografia zarówno na poziomie technologicznym, jak i na poziomie wizualnym, na który składa się ekwiwalencja rzeczy oraz cień, jest odpowiedzią na...