Jeden z najwybitniejszych polskich poetow dobry romantyzmu – Adam Mickiewicz jest autorem wielu niekwestionowanych dzieł. Do jego dobytku literackiego zaliczamy m.in. ” Dziady” częśc III, którą napisał w Dreźnie w 1832 roku oraz „Pana adeusza” wydanego w 1834 roku w Paryżu. Oba utwory zostały napisane przez poetę na Wielkiej Emigracji i okrzyknięte najwybitniejszymi utworami epoki. Ich metaforyczny sens oraz uniwersalna wymowa niosąca idee narodowo- wyzwoleńcze i niepodległościowe, zostały przez Mickiewicza ukryte pod wieloma symbolami. Jednym z nich jest taniec – rodzaj zabawy, która towarzyszy ludzkości od zarania dziejów. Już w okresie paleolitu jednym z rytualnych obrzędów był właśnie taniec, w średniowieczu słynne „danse macabre”, czyli taniec śmierci, stał się symbolem epoki. Współcześnie taniec jest głównie wyrazem radości, chociaż Mickiewicz udowadnia, ze tanieć może być również siłą jednoczącą ludzi, bądź też upustem dla negatywnych emocji, takicj jak bunt czy gniew, czego dowodzi w prezentowanych utworach. III część „Dziadów” to dramat romantyczny, którego kompozycja opiera się przede wszystkim na dychotomii świata przedstawionego. Mickiewicz kontrastuje ze sobą wiele ważnych elementów, m.in. sceny realistyczne ze scenami wizyjno – symbolicznymi, czy choćby koncepcję walki zbrojnej z mesjanizmem. Z podobnym podziałem mamy ró1)nież do czynienia w scenie VIII utworu, a dokładniej z balu u Senatora Novosilcowa. W Tm fragmencie Mickiewicz kontrastuję dobro, którego symbolem jest strona prawa, ze złem prezentowanym przez stronę lewą. Reprezentantami strony prawej są m.in. starzy Polacy, młodzi patrioci i Starosta. Są oni pełni pogardy i gniewu wobec zdrajców za wyrządzone krzywdy narodowi polskiemu. Do strony lewej natomiast należą: Senator, Bajkov, Polacy - zdrajcy i Rosjanie. Są to głównie służalcy cara i karierowicze, wyznający kult pieniądza. W ten sposób Mickiewicz przeciwstawia również zdradę i okrucieństwo prześladowców z patriotyzmem Polaków. Dzięki zastosowaniu takiego dualizmu, autor uzyskuje obiektywną ocenę narodu polskiego oraz wyjaśnia złożone stosunki polsko – rosyjskie, które zostały zobrazowane właśnie w scenie VIII. Na początku fragmentu mamy do czynienia z komentarzem strony prawej na tem at tańca samego senatora Nowosilcova, który bawiąc się samotnie, wije się, łasi i „skacze jak Ryś w klatce”. Porównując go do zwierzęcia, wyrażają negatywny stosunek do jego osoby. Mówią o nim w sposób zawistny i gniewny, złorzeczą mu, choć w bezpośrednm kontakcie są nadzwyczaj życzliwi i uprzejmi, co jest wynikiem ich strachu i lęku wobec...