„Stosunki polsko – francuskie w latach 1918 – 1939” Najwyższym dobrem każdego narodu jest wolność i niepodległość. Polakom smak niewoli kojarzy się z polityką sąsiadów. Dlatego walka o odbudowę niepodległej Polski wiązała się głównie z organizowaniem anty-sąsiedzkich działań. W latach międzywojennych toczyła się zacięta walka między zwolennikami i wrogami istniejącego porządku, a zwłaszcza statusu terytorialnego. Polityka zagraniczna Francji realizowała własne interesy, w których nie zawsze było miejsce dla współdziałania z Polską. Cały międzywojenny okres to nieustanne próby zgrania partykularnych interesów Polski z imperialnymi celami polityki Francji. Niezbędnym elementem odradzania się Polski było oficjalne uznanie rządu Ignacego Jana Paderewskiego przez Francję 24 lutego 1918 r. Jednakże momentem przełomowym była konferencja pokojowa w Paryżu, która odbyła się 18 stycznia 1919 r. , na której potwierdzono powstanie nowych państw Europy, w tym także Polski. Sprawy Polski traktowane były najczęściej jako przedmiot francusko – brytyjskiej rywalizacji, tzw. gry o Niemcy. Głównym punktem dyskusji był przebieg zachodniej granicy Polski. Był to bowiem problem terytorialnych strat narzuconych Rzeszy i jednocześnie wielkości oraz siły odrodzonej Polski. Na konferencji w Paryżu, delegacja polska, wysuwając postulaty dotyczące granic, za punkt wyjścia uważała terytorium sprzed pierwszego rozbioru. Te zmagania o miejsce odrodzonej Polski w stosunkach europejskich znalazły odbicie w traktacie pokojowym podpisanym w Wersalu 28 czerwca 1919 r. Był to właściwie pokojowy traktat z Niemcami, kończący I wojnę światową. Z krytyką spotkał się zwłaszcza tzw. mały traktat wersalski, zwany też traktatem mniejszościowym, bowiem dotyczył mniejszości narodowych. Traktat ten musiały podpisać wszystkie nowo powstałe państwa, na mocy którego mocarstwa otrzymały prawo ingerowania w politykę narodowościową, religijną, szkolnictwo tych państw, a także uzyskiwały klauzulę największego uprzywilejowania w handlu. Art. 21 tego traktatu zawierał narzucone Polsce przez Francję zobowiązanie do spłaty części długów państwa rosyjskiego. W polityce Polski tamtego okresu uwzględniano zasadniczo trzy warianty zabezpieczenia jej zewnętrznych interesów: sojusz z którymś z dwu wielkich sąsiadów, co zasadniczo zostało wykluczone ze względu na układ sił oraz całokształt wzajemnych relacji Polski z głównymi państwami Europy Środkowej i Wschodniej; neutralność wobec sąsiadów, przy równoważeniu dysproporcji poprzez stworzenie regionalnego bloku, łączącego mniejsze państwa, znajdujące się w podobnej...