Powieść Zofii Nałkowskiej pt. Granica została wydana w 1935 roku. Autorka współpracowała wówczas z grupą literacką „Przedmieście" i w związku z tym chętnie podejmowała w swych utworach problematykę społeczno-obyczajową. Granica jest najbardziej dojrzałym utworem Nałkowskiej, w którym autorce udało się zbudować doskonałe portrety psychologiczne przedstawionych postaci. Główny bohater, Zenon Ziembiewicz, został ukazany w utworze jako mąż i kochanek, lecz my, postaramy się prześledzić dzieje Zenona, jego kolejne ustępstwa itowarzyszące im samooceny. Zenon Ziembiewicz wywodził się z rodziny zubożałej szlachty. Po ukończeniu gimnazjum wyjechał do Paryża na studia. Tam ukształtował się jego światopogląd iZenon miał jasno określony cel -pragnął rzeczy bardzo prostej: żyć uczciwie. Jego program naprawdę był minimalny. To przekonanie umacniało się w nim podczas wakacyjnych pobytów w Boleborzy, gdzie obserwował swoich bliskich i dostrzegał zjawiska, które rodziły w nim bunt. Zenon krytycznie oceniał zwłaszcza ojca, który całe dnie spędzał na polowaniach, nie dbając o majątek, którym zarządzał. Raziły go też stosunki panujące w domu - tzw. boleborzański schemat - rytuał zdrad, przeprosin iprzebaczeń. Wszystko to sprawiało, że pragnął za wszelką cenę żyć i zachowywać się inaczej niż jego rodzina. W czasie ostatnich wakacji Zenon zwrócił się do rodziców z prośbą o pieniądze, bez których nie mógł ukończyć nauki. Okazało się to jednak niemożliwe i stanął przed dylematem, czy zrezygnować ze studiów czy też, jak radziła mu matka, rozpocząć współpracę z miejscową gazetą. Mimo iż zdawał sobie sprawę, że pisząc do niej artykuły będzie zmuszony do niepowodzeń i do zaprzeczania swoim lewicującym poglądom, to jednak zgodził się na pracę u Czechlińskiego. Zenon nie lubił tego człowieka, który był mu daleki i nieprzyjemny, jednak decyzja została podjęta iwzwiązku z tym nadsyłał z Paryża artykuły dotyczące aktualnej sytuacji międzynarodowej. Ukończył dzięki temu studia i teraz z radością powracał do kraju, gdzie czekała na niego ukochana kobieta. Elżbieta jednak nie była jedyną kobietą wjego życiu, oprócz niej była jeszcze Justyna. Romans z Justyną rozpoczął się latem, wBoleborzy, przed wyjazdem Zenona do Paryża. Gdy po powrocie stamtąd spotkał ją ponownie, wiele się zmieniło; nie żyła stara Bogutowa, matka Justyny, a ona sama pracowała teraz w mieście. Justyna osamotniona po śmierci matki, potrzebowała opieki kogoś bliskiego, potrzebowała miłości Zenona. Odnowienie romansu z Justyną zaważyło na całym jego życiu. Elżbieta została przez męża obarczona odpowiedzialnością za los...