Autorem „Ody do młodości” jest młody 22 - letni poeta Adam Mickiewicz, który dopiero, co skończył studia w Wilnie i przeniósł się do Kowna. W latach 1817 - 1823: Mickiewicz należał do tajnego Towarzystwa Filomatów i Filaretów. W 1820 r. dla przyjaciół z towarzystwa napisał „Odę do młodości”, która stała się manifestem propagandowym pokolenia romantyków i największym osiągnięciem poezji filomackiej. Korzenie myśli tego promiennego, zawsze żywego utworu tkwią w kulturze oświecenia. Z niej przyjął poeta wiarę w postęp ludzkości, dążenie do powszedniego szczęścia i przekonanie, że „ze słabością” należy się „łamać za młodu”. Z tradycji jakobinów bierze się wezwanie: „gwałt niech się gwałtem odciska”, brzmiące jak pobudka dla tych, którzy czekali na zachętę do walki o wolność. Oda jako gatunek literacki była typowa dla oświecenia, była utworem wierszowanym o charakterze uroczysto - patetycznym opiewającym w wielkie idee, znakomitych ludzi, wielkie wydarzenia. Występuje tu patos i wpływy mitologii. „Młodości! Takie nektary żywota” - młodość jest jak ambrozja, pozwala zachować nieśmiertelność i chroni przed przemijaniem. Wiersz wzywa do zbiorowego działania, stawia przed młodym pokoleniem szczytne ideały. „Oda...” pali się płomieniem młodzieńczego entuzjazmu, bije w niej zapał młodości, wyzwala energię czynu i wolę działania. Z całą siłą namiętności piętnuje poeta egoizm, który charakteryzuje świat stary. Świat stary jest: samolubny, bez serc, martwy, nieczuły, zacofany, szary, przeciętny, nudny, zwyczajny, bierny, tępy i krótkowzroczny. Świat młody wygląda zupełnie inaczej: pełen marzeń, zapału, nadziei, szczęśliwy, kolorowy, nieprzeciętny, żywy, pełen zainteresowań, czuły, cudowny. Zmaterializowanemu światu samolubów przeciwstawił poeta świat młodości, ożywiony ideą tworzenia i przepojony entuzjazmem. Akcent końcowy „Ody...”, który zwiera wizję powstającego nowego świata, zamyka wiersz nutą radosną, określa nastrój utworu i daje mu siłę rewolucyjnego optymizmu, pojawia się jutrzenka swobody zapowiadająca "zbawienia słońce". Młodzi zjednoczeni w swoim działaniu są w stanie poruszyć bryłę ziemi z posad, wyprowadzić ją z zamętu. Cechami romantycznymi utworu są indywidualizm podmiotu lirycznego, wiara w potęgę uczucia: „Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga, łam, czego rozum nie złamie”, wiara w potęgę młodości, wezwanie do walki o wolność jednostki, o całkowitą przemianę rzeczywistości i manifest wiary w konieczność bezkompromisowej walki o wolność narodu. Pojawia się również gorące wezwanie do czynu- wręcz nakaz aktywności życiowej. Bunt przeciwko istniejącemu...