Do zaleceń św. Augustyna stosował się m.in. św. Aleksy, którego ogarniała chęć pojednania swej duszy z Bogiem poprzez osiągnięcie świętości. Św. Aleksy to człowiek wielkiej pokory. Celem jego życia było jedynie wielbić Boga. Czynił to leżąc u progu świątyni, znosząc niewygody, mróz, deszcz. Poddał się całkowitej ascezie, umartwiał swe ciało, cierpiał i modlił się. Wyzbył się wszystkiego, co ziemskie i ludzkie, by żadna z tych spraw nie sprowadziła go na złą drogę. Postawa św. Aleksego podobała się Bogu, o czym świadczą liczne cuda, które działy się za jego życia. Między innymi zejście obrazu Maryi, która domaga się wpuszczenia żebraka do kościoła. Te wydarzenia powodują, że sam Aleksy zostaje otoczony czcią i obdarowany. Ale ponieważ „Nie luba mu chwała była”, wraca do rodzinnego Rzymu, gdzie przez 16 lat pod schodami domu swego ojca znosi upokorzenia i liczne niewygody. Taki sposób życia to konsekwencja dobrowolnie podjętego wyboru- „wszystko cierpiał prze Bog rad”. Tylko w ten sposób, przyjmując bierną postawę wobec świata, rezygnując z małżeństwa, dziedzictwa i miłości rodziny, może całkowicie poświęcić się miłości Boga i dążeniu do świętości. Asceza, jak zdążyłam już tu wspomnieć niejednokrotnie, jest wyrzeczeniem się dóbr materialnych i ziemskich. Jest postawą preferującą dobra duchowe oraz umartwianie ciała, by doskonalić się w cnocie. Celem ascetyzmu jest osiągnięcie świętości. Osobę poddającą się temu zabiegowi cechował maksymalizm postawy tzw. całkowite poświęcenie się dla idei. Jednym z najbardziej rozpowszechnionych był asceta, człowiek świadomie umartwiający się i rezygnujący z uroków doczesnego życia w imię osiągnięcia świętości. Głoszenie takiej postawy ludzkiej wzięło się z dominacji Kościoła w życiu społecznym, prywatnym i kulturalnym. Duchowieństwo głosiło moralność życia ludzkiego i zwracało uwagę wiernych na boski i duchowy aspekt życia. Doczesna egzystencja oznaczała jedyne okres poprzedzający życie wieczne. Domeną średniowiecza był teocentryzm. Głównym ośrodkiem myśli i najwyższych wartości stał się Bóg. Ważną rolę odgrywała również filozofia. Otóż myśl epoki zdominowały dwa systemy- najpierw św. Augustyna, który przeszczepił na chrześcijański grunt ideę Platona, a jego poglądy propagował św. Aleksy. Drugi to św. Tomasza, który z kolei to samo uczynił z arystotelizmem. Swoistą naukę wielkiej miłości głosił św. Franciszek z Asyżu. Nie stworzył on co prawda systemu filozoficznego, aczkolwiek funkcjonuje w naszej świadomości pełna pokory i zachwytu nad światem, postawa franciszkańska. Każdy z nas jest inny. Każdy człowiek ma inne...