Gottfried Wilhelm Leibniz - życie i filozofia Gottfried Wilhelm Leibniz jest znany również pod nazwiskiem Leibnitz. Urodził się 21 czerwca 1646 roku w Lipsku. Według źródeł był synem uczonego prawnika i profesora etyki na tamtejszym uniwersytecie. Od najmłodszych lat wykazywał się wysoką inteligencją i bardziej rozwiniętym umysłem niż jego rówieśnicy. W wieku piętnastu lat wstąpił na miejscowy uniwersytet gdzie studiował filozofię pod kierunkiem Jakuba Thomasiusa. Po napisaniu rozprawy naukowej pt. „De principio individuali” w 1663, wyjechał bez zgody ojca do Heidelbergu, a potem Jeny, aby studiować nowożytną fizykę, matematykę i prawo. Już w roku 1667 uzyskał tytuł doktora na podstawie kolejnej rozprawy, tym razem zatytułowanej: „De casibus perplexis in iure”. Zaraz po tym wydarzeniu odrzucił propozycję objęcia katedry na uniwersytecie w Altdorfie i wstąpił do służby dyplomatycznej. Został wysłany na dwór Ludwika XIV (którego usiłował skłonić do wyprawy na Egipt). Jego podróże zaprowadziły w grono ludzi wysoko wykształconych. Na swojej drodze spotkał samego Izaaka Newtona, Roberta Boyle’a, czy Walthera von Tschirnhausa. Przebywając w Paryżu w latach 1672-1676, stał się wynalazcą rachunku różniczkowego i całkowego. W 1676 został radcą dworu, bibliotekarzem i nauczycielem księżniczki Sophie Charlotte (późniejszej królowej pruskiej) u księcia Brunszwiku-Lüneburga i Hanoweru. Jednocześnie zajmował się reformą prawa niemieckiego, reorganizacją górnictwa, historią rodu książąt brunszwickich, a także projektem zjednoczenia wszystkich wyznań chrześcijańskich. W 1700 założył i został pierwszym prezydentem Sozietät der Wissenschaft w Berlinie. W wieku 70 lat zmarł w Hanowerze. Leibnitz był myślicielem wyjątkowym w dziejach ludzkości, twórczym w zakresie prawie wszystkich dziedzin naukowych. Niesamowite jest, że jeden człowiek posiada tak olbrzymi potencjał. Poza odkryciami rachunków różniczkowego i całkowego. Bardzo chętnie zajmował się logiką formalną. Wprowadził tu nowe i przewrotne teorie. Prawdami pierwotnymi są tylko te, które mają zdania wyraźnie identyczne. Wszystkie pozostałe są prawdami pochodnymi. Prawdy pochodne dzielą się na: konieczne lub przypadkowe, rozumne lub faktyczne. Prawdy te odnoszą się jedynie do możliwości, a nie do faktów. Innym rodzajem prawd, są prawdy faktyczne, które pochodzą z prawd pierwotnych. Całość choć wydaje się bardzo skomplikowana ma bardzo mocne podstawy swojego istnienia. Zajmując się logiką, Leibniz sformułował pewną tezę: „Skoro wszystkie prawdy są racjonalne, to racjonalna musi być też rzeczywistość. Nie może...