Śmierć od tysiącleci jest podstawowym problemem w teologii, filozofii i religioznawstwie. Moim zadaniem jest przedstawić obraz śmierci w średniowieczu i renesansie. Od zarania dziejów ludzie próbowali wyobrazić sobie wizerunek śmierci. Utożsamiano ją z kobietą o skrzydłach nietoperza, kościotrupem z kosą w ręku lub rozkładającymi się zwłokami. Średniowiecze to epoka trwająca w Europie od V do XVw. W Polsce średniowieczne poglądy pojawiły się dopiero w X wieku. Głównym założeniem wieków średnich był teocentryzm, czyli pogląd, że Bóg znajduje się w centrum świata. Dobra człowieka były na drugim planie. Najważniejsza była czystość człowieka wobec Boga. Renesans natomiast to okres trwający od XIV do XVI w. Są to czasy burzliwego rozwoju sztuki, kultury i nauki oraz kultu starożytności. Słowa Terencjusza „człowiekiem jestem i nic co ludzie nie jest mi obce” doskonale opisują poglądy ludzi w odrodzeniu. W średniowieczu śmierć jest bardzo częstym i ważnym motywem. Człowiek tej epoki był oswojony ze śmiercią (wysoka śmiertelność), gdyż miał z nią do czynienia na co dzień. Mimo to towarzyszył mu strach. Według średniowiecznego człowieka dobra śmierć to taka, w której odchodzi się ze świata pogodzonym z Bogiem i ludźmi w otoczeniu bliskich. Bardzo często w literaturze i sztuce występował więc topos „ars moriendi”, czyli sztuka dobrego umierania. Sztuka pożegnania się ze światem traktowana była jak każda inna umiejętność. Jednak okazja do wypróbowania swoich umiejętności była tylko jedna… Jednym z najsłynniejszych motywów średniowiecznych przejawiający się zarówno w literaturze jak i sztuce był taniec śmierci. Był on tematem ówczesnych moralitetów dydaktycznych powstałych prawdopodobnie pod wpływem epidemii zarazy i wojen, a później treścią malowideł ściennych we Francji i Niemczech przedstawiających korowód taneczny wszystkich stanów prowadzący do grobu przez uosobienie śmierci. W wiekach średnich ważnymi motywami były także „memento mori”, czyli pamiętaj o śmierci oraz „ubi sunt?” – gdzie są. „Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Śmiercią” to wierszowany dialog z XV w., którego tematem jest triumf śmierci. Jest ona przedstawiona jako rozkładające się ciało. Jest wychudzą kobietą trzymającą w ręku kosę. Taki obraz ma na celu podkreślenie znikomości ludzkiego ciała. Śmierć nie daje się przekupić ani przebłagać. Opowiada Polikarpowi o swej potędze, wobec której wszyscy ludzie, niezależnie od pochodzenia, majątku, statusu społecznego, są sobie równi, a tym samym ukazuje marność i przemijalność doczesnego życia. Życie ludzkie kończy się tańcem śmierci - wszyscy,...