Adam Mickiewicz oraz Kazimierz Przerwa-Tetmajer byli przedstawicielami różnych pokoleń XIX wieku. „Oda do Młodości” oraz „Któż nam powróci...” przedstawiają pokolenia różniące się od siebie i mające różne poglądy wobec świata. „Oda do Młodości” została napisana w 1820r w czasie trwania tzw sporu romantyków z klasykami. Młodzi romantycy są w konflikcie ze starym pokoleniem jakim jest pokolenie klasyków. Mickiewicz, który stawił się po stronie romantyków ukazuje że najważniejsze nie są dorobki materialne, lecz uczucia. Zwolennicy klasycyzmu zarzucali romantykom niepoprawność poetycką, Fantastykę i mistycyzm, na których młodzi opierali swe utwory, klasycy rozumieli jako zabobon i nieuctwo. W „Odzie do Młodości” autor zachęca młode pokolenie do zmieniania ich świata które może okazać się skuteczne („Kędy zapał tworzy cudy”). Młodość, z którą wiąże się energia, zapał, siła, jest potęgą, daje nieograniczone możliwości („Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga”). Według autora świat powinien się opierać na miłości, przyjaźni oraz młodości z którą wiąże się wiele nowych pomysłów na życie. W dziele Kazimierza Przerwy-Tetmajera występuje wiele pytań retorycznych, które oznaczają brak wiary w działania których podejmują się młodzi ludzie („Nie mamy...