„Nie-Boska komedia” Zygmunta Krasickiego powstała prawdopodobnie w 1833r. a została wydana anonimowo a Paryżu w 1835r. Na powstanie dramatu niewątpliwie wpłynęły doświadczenia poety związane z manifestacją warszawską w trakcie której poeta nie mógł uczestniczyć. W „Nie-Boskiej komedii” można zatem odnaleźć wiele wątków autobiograficznych i odzwierciedleń osobistych przeżyć poety. Tytuł jest aluzją do dzieła Dantego Alghieri. Krasicki ukazując piekło na ziemi przeciwstawił „boski porządek”, „nie boskiemu” chaosowi i zepsuciu. Dramat powstał w epoce romantyzmu, w której zaszło wiele zmian m.in. w kwestii literatury, epoka ta odrzuciła całkowicie poglądy poprzednich twórców, ukazując nowe spojrzenie na poezję i poetę. Romantyzm ukształtował silne wzorce i reguły. W romantyzmie, który kierował się hasłami: „ Miej serce i patrzaj w serce „ oraz „ Czucie i wiara silniej mów do mnie niż mędrca szkiełko i oko „ znaczącą role odgrywała poezja , która była siłą narodu. Literatura romantyczna ma szczególnie oryginalny wyraz. Wiąże się on z koncepcją poezji ustalonej przez ideał epoki. Romantyczna poezja ma cechy patriotyczne, nawiązuje do walki. Uczy miłości do ojczyzny, budzi i utrwala w ludziach uczucia patriotyczne. Rozpala także nienawiść do wroga, mobilizuje do działania na rzecz kraju, a nawet do poświęcenia samego siebie. Mówi się, że ma charakter tyrtejski. Poezja miała odzwierciedlać wielkość autora i dwoistość świata. Miała ona wyrażać tajemniczość istnienia i natury, odkrywać tę tajemniczość i nazywać to, co do tej pory było nie nazwane. Twórca romantyczny to człowiek obdarzony nadzwyczajnymi właściwościami. Jego warsztat poetycki stanowią spontanicznie wyrażone, ukształtowane w słowa uczucia poety. W literaturze romantycznej nie przestrzega się czystości gatunku literackiego. Nikt nie ustala też zasad komponowania. Romantycy nie sięgają do ustalonych wcześniej zasad kompozycji utworów. Romantycy poezję określali jako "tajemniczy głos wnętrza", "nieskończoną siłę". Zacierali oni granicę między poezją a naturą. W dobie romantyzmu poeta miał być przywódcą duchowym narodu, wieszczem i drogowskazem. Był uważany za postać wyjątkowa, obdarzona boskim wzniosłością , pełniącą często rolę bohatera Romantycy poezję określali jako „tajemniczy głos wnętrza”, „nieskończoną siłę”. Podnieśli ją niemal do ideału i uważali ją za coś niesamowitego . Zacierali oni granicę między poezją a naturą, literaturą a życiem. Poetę w epoce romantyzmu uważano za przewodnika narodu. Fragment I to prolog otwierający I cześć dramatu. Autor prowadząc hr Henryka przez doświadczenia...