W XIX wieku społeczeństwo zaczęło emigrować z wsi do miast w poszukiwaniu pracy. Przemyśl zaczął się gwałtownie rozwijać, proces ten nazywamy rewolucją przemysłową. Powstaje nowa grupa społeczna, robotnicy. Początkowo byli oni pozbawieni wszelkich praw. W razie wypadku podczas pracy nie było świadczeń chorobowych, rent czy odszkodowań. Pracować mógł każdy, nawet 4 letnie dzieci. Najczęściej pracowały one w kopalniach lub w fabrykach zajmujących się wyrobem amunicji. Robotnicy pracowali średnio 14-16 godzin dziennie. Ich warunki pracy były regulowane przez właścicieli fabryk. Byli słabo opłacani co przekładało się na ich status życia. Mieszkali na osiedla robotniczych. Średnia ich życia wynosiła 19 lat. W II połowie XIX wieku ich sytuacja stopniowo zaczęła się polepszać. Powstawał pierwsze organizacje zrzeszające i walczące o prawa dla robotników. Organizacje te staną się tzw. związkami zawodowymi. Pierwsze prawa pracy to m.in. : - zakaz pracy dla dzieci - renty, świadczenia chorobowe - zmniejszenie godzin pracy - ustalenie płacy minimalnej Obywatele z wyższych sfer społecznych zaczną się interesować polepszaniem życia robotników. Na tle tej sprawy powstanie socjalizm. Głównymi jego twórcami i orędownikami byli Karol Marks oraz Fryderyk Engels, którzy ogłosili tzw. Manifest Komunistyczny, dokument w którym przedstawiono zasady socjalizmu. Według nich świat był podzielony na ludzi którzy musieli pracować i drugą grupę która żyła z pracy pierwszych. Nazwali to walką klas i byli bardzo jej przeciwni. Socjaliści dzielili się na : - rewizjonistów - chcieli rewolucji w sprawie zmian dotycznących robotnikow i walki klas. - reformiści - byli bardziej umiarkowani, woleli powolnych zmian po przez wprowadzenie...