Bolesław Prus w utworze Lalka przedstawił portret młodej arystokratki Izabeli Łęckiej. Celem autora było ukazanie zachowania wśród arystokracji.

Izabela Łęcka była młodą kobietą o pięknej urodzie. Bolesław Prus opisuje Izabelę jako pannę, która kokietowała mężczyzn i bawiła się nimi jak lalkami. Panna Izabela była ideałem kobiety dla Wokulskiego. Chciał on zbliżyć się do niej i dorównać bogactwu arystokracji. Prowadził swój sklep i był współwłaścicielem spółki handlowej. Izabela szukała odpowiedniego kandydata na męża, który byłby na tyle bogaty aby znów przywrócić świetność majątkowi Łęckich. Wokulski wzbogacił się znacznie aby móc konkurować z innymi kandydatami na męża dla Łęckiej. Niestety panna Izabela nie chciała go za swego męża ponieważ był on mieszczaninem. Mimo to podobały jej się zaloty i dobroć okazywana przez Wokulskiego. Izabela wykorzystywała go do załatwiania swoich spraw, a Wokulski na jej życzenie odpowiadał niezwłocznie. Izabela Prowadziła z nim płaskie rozmowy, a w zamian za przysługi czasem okazywała mu uśmiech czy uścisnęła go serdecznie za rękę. Z drugiej stron kokietowała innych. Stroiła się i walczyła o piękność z innymi kobietami. Najważniejsze dla nie były pieniądze, hołdy i piękny wygląd. Myślała, że może robić to co jej się podoba. Wokulski widział jej zachowanie ale tłumaczył sobie, że się zmieni i w końcu go pokocha, a on zadowoli ją swoim ciągle wzrastającym majątkiem. Izabela Łęcka była pustą kobietą. Prowadziła płytkie rozmowy z mężczyznami. Cały czas skupiała się tylko na zabawie, balach i koncertach. Kochała piękne stroje. Izabela była kobietą przekonaną o tym, iż cały świat kręci się wokół niej. Starała się być w centrum zainteresowania, głównie mężczyzn. Panna Łęcka szukała tak naprawdę majątku i sposobu na zachowanie swojego bogatego stylu życia. W tym celu posługiwała się swoją fałszywą miłością, by omamić mężczyzn. Wokulski początkowo nie odczuwał tego. Był wyrozumiały względem swego ideału, którym była Izabela. Łęcka zaś była próżna i nie okazywała wdzięczności mu za to co robił dla niej.

W zamieszczonym fragmencie mamy opis marzeń Izabeli w stosunku do Wokulskiego. Panna Łęcka marzyła o tym by Wokulski sprzedał swój sklep i kupił ziemię. Izabela chciała uczynić z Wokulskiego swojego powiernika, który by o wszystko dbał i jej służył. Chciała nawet by znalazł jej męża, co można uznać za wielką zuchwałość, próżność i pychę z jej strony. Izabela marzyła o wzbogaceniu się za sprawą Wokulskiego. Panna Łęcka myślała, że dobrymi słowami i uśmiechem zapłaci za pomoc Wokulskiego. Ta młoda arystokratka była materialistką zakochana w sobie do tego stopnia, że jej marzenia wybiegły jeszcze dalej. Marzyła o tym, że Stanisław Wokulski zajmie się jej dziećmi i znajdzie dla nich nauczycieli. Szczytem jej fantazji jest marzenie iż po jej śmierci Wokulski zabije się dla niej jak romantyczny bohater, ale nie przy jej grobie lecz trochę dalej przez wzgląd na szacunek i delikatność w stosunku do niej.

Bolesław Prus w utworze Lalka przestawił postać arystokratki zakochanej w sobie. Izabela Łęcka jest postacią kontrowersyjna z licznymi negatywnymi cechami. Prus chce nas przestrzec przed kobietami takimi jak Łęcka, które chcą zniewolić mężczyzn dla ich majątku. Obraz arystokratki jest zdecydowanie negatywnym, brak w nim jakichkolwiek wzorców do naśladowania. Utwór Lalka ukazuje także sentencję, iż ludzie są jak lalki, którymi ktoś bawi się z góry. Taką lalką był Wokulski, który był zabawką w ręku Izabeli. Z drugiej strony Izabela także była laką – pustą, drewnianą zabawką bez żadnych wartości moralnych.