Ogród starożytny był geometryczny, o jasnej i prostej kompozycji, ze wszystkich stron otoczony zabudową. Z racji pełnionej funkcji można wyróżnić ogród prywatny i publiczny. Rzymski ogród prywatny miał bardzo rozbudowaną formę. Rozplanowany był na prostokącie, którego wszystkie boki otaczała zabudowa pomieszczeń mieszkalnych. Przestrzeń całego założenia wyznaczała główna oś kompozycyjna. Jednym z wielu elementów osi kompozycyjnej był perystyl, czyli prostokątny dziedziniec, w którym znajdował się ogród ozdobny z licznymi rzeźbami i fontannami oraz bogatą roślinnością. Czasami był to ogród warzywny. Kolejnym elementem był duży ogród ozdobiony głownie kanałami wodnymi pełnymi ryb, fontannami, małymi świątyniami, posągami bogów, pergolami oraz licznymi drzewami, krzewami i kwiatami. Najczęściej sadzono jodły, buki, dęby, platany i cyprysy, a z drzew owocowych – figi, wiśnie, grusze, jabłonie i oliwki. Wśród krzewów dominowały: laur, mirt, rozmaryn, bukszpan i róże. Stosowano również rośliny sezonowe o pięknych kwiatach – chryzantemy, maki, lilie i fiołki. Bardzo popularne były strzyżone formy roślin. Natomiast drugi typ ogrodów – publiczne, lokalizowane były w pięknych miejscach, na wzniesieniach, na stokach gór skąd rozciągał się widok na naturalny krajobraz. Założenia ogrodowe w średniowieczu zakładane były na wzór antycznej willi czy obiektu miejskiego. W ogrodach pałacowych znajdowały się świątynie, pawilony łaźni, rzeźby, sadzawki rybne oraz srebrne dekoracje roślinne, fontanny wykonane z kolorowego kamienia i ozdobione rzeźbami. Willa otoczona była drzewami ozdobnymi, np.: topolami, cedrami, cyprysami, dębami, klonami, oliwkami. Rosły tam również krzewy róż, wawrzynu, mirtu, bukszpanu, a z drzew owocowych – brzoskwinie, morele, granatowce, figi i migdałowce. W założeniach ogrodowych pojawiał się tzw. wirydarz. Był to kwadratowy dziedziniec otoczony krużgankami. Przecinające się pod katem prostym drogi, wyznaczały punkt centralny wirydarza akcentowany studnią, fontanna, rzeźbą lub drzewem. W średniowieczu pojawiały się również, w zależności od rodzaju uprawianych roślin, ogrody zwane winnicami, chmielnikami, zielnikami, warzywnikami. Bardzo ważna w ogrodach tych była woda. Wykorzystywano głownie naturalne cieki wodne, a także zakładano sztuczne stawy. Ogrody otaczane były murami. Przestrzeń ogrodu renesansowego zorganizowana była według osi kompozycyjnych. Dominantą układu był budynek mieszkalny, a cały ogród był mu podporządkowany. Elementy małej architektury (loggie, eksedry, otwarte galerie) podkreślały powiązanie pałacu czy willi z ogrodem i...