Konferencja poczdamska była jednym z trzech spotkań szefów państw Wielkiej Trójki – Związku Radzieckiego, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Pierwsze spotkanie odbyło się w Teheranie, jeszcze w trakcie II wojny światowej, między 28 listopada a 1 grudnia 1943 roku. Franklin Delano Roosevelt, Winston Churchil i Józef Stalin wspólnie postanowili o kontynuowaniu wzajemnej współpracy. Ważniejsze decyzje podjęte wtedy to otwarcie drugiego frontu w Europie oraz pierwsze poczynania odnośnie utworzenia Organizacji Narodów Zjednoczonych. Druga konferencja odbyła się w Jałcie w dniach 4 – 11 luty 1945 roku. Dyskutowano wtedy m.in. o powojennych Niemcach, kształcie Rzeczypospolitej, reparacjach, powstała oficjalna koncepcja utworzenia ONZ. Konferencja która odbyła się w Poczdamie miała miejsce w dniach 17 lipiec – 2 sierpień 1945 roku. Zmarłego Franklina Roosevelta zastąpił Harry Truman, w lipcu Churchilla zastąpił Clement Attlee, który został nowym premierem Wielkiej Brytanii. Ponadto w spotkaniu uczestniczyli ministrowie spraw zagranicznych: Wiaczesław Mołotow (ZSRR), James Byrnes (USA) i Anthony Eden (Wielka Brytania). Sprawa polska na konferencji poczdamskiej. Już w czasie konferencji jałtańskiej toczyły się spory o to jak powinna przebiegać powojenna granica Polski. W Poczdamie początkowo przywódcy państw Wielkiej Trójki nie mogli dojść do porozumienia w kwestii granicy wg linii Odra – Nysa Łużycka. Churchill przypomniał, że wojsko niemieckie korzystało z żywności oraz węgla na obszarach zajętych przez Polskę. Stalin natomiast stwierdził, że Niemcy mogą kupować żywność oraz węgiel od Polaków. Podkreślano, że nowa granica Polski ma być gwarantem bezpieczeństwa, ma utrudnić Niemcom wszczęcie wojny, a ponad to powinna przyczynić się do znacznego ograniczenia niemieckiej produkcji przemysłowej. Do Poczdamu została przybyła polska delegacja z Bolesławem Bierutem jako przewodniczącym. Polacy przekonywali że zaakceptowali zmniejszenie się naszych terenów na wschodzie, więc sprawiedliwe będzie jeżeli powiększy się nasza granica na zachodzie. Dwudziestego dziewiątego lipca Stany Zjednoczone oraz Wielka Brytania stwierdziły, że swoja zgodę na utworzenie zachodniej granicy Polski na Odrze i Nysie Łużyckiej, uzależniają od sposobu podziału ogólnej sumy odszkodowań. Oznaczało to, ze terytoria na wschód od Odry i Nysy Łużyckiej zostaną wliczone w ogólną sumę reparacji wojennych. Problem odszkodowań w końcu został uzgodniony, a uzyskany kompromis przeszedł do historii pod nazwą kompromisu Byrnesa. Kwestia Niemiec. *Sprawa reparacji Podtrzymane zostały decyzje...