Już na samym początku pracy warto byłoby wyjaśnić termin ,,utopia'', któremu zaprzeczono w temacie przedrostkiem ,,anty''. Wyraz ten pochodzi od dzieła Tomasza Morusa zatytułowanego,, Utopia'', w którym to autor przedstawia fikcyjną wizję idealnego państwa o równie idealnym ustroju na odizolowanej od reszty świata wyspie. W państwie tym na próżno szukać wojen, nieszczęść, nędzy czy nierówności między ludźmi, istnienie populacji oparte jest na harmonii, tolerancji i życiu w zgodzie z naturą. Nikt nie zabiega o bogactwo, władza wybierana jest demokratycznie, stan ten nazwać można idyllą. Ludzie z założenia są szczęśliwi gdyż taki stan rzeczy im odpowiada. Sam termin pochodzi od greckiego słowa „topia” (miejsce), do którego Morus dodał „u” mogące pochodzić zarówno od „eu” lub „ou”. W pierwszym wypadku utopia byłaby eutopią, czyli dobrym miejscem, w drugim – outopią - miejscem, którego nie ma. Owa dwuznaczność uważana jest za zabieg zamierzony. Utopia jest, więc teorią zakładająca istnienie doskonałości, doskonałość ta jest jednak niemożliwa do urzeczywistnienia w świecie. Wyróżnia się przede wszystkim utopie miejsca i czasu. Utopia miejsca to ta, która znajduje się w krainie z dala i w izolacji od reszty świata, a społeczeństwo ją zamieszkujące pozbawione jest wad, w szczególności tych, które twórca utopii zaobserwował w otaczającej go realnej rzeczywistości, i które mu, bardziej lub mniej, doskwierają. Utopia czasu to zaś ta, która miała miejsce w przeszłości bądź istnieć będzie w przyszłości. Wymienić można także utopię ładu wiecznego, ideał w tym wypadku jest nie do osiągnięcia przez człowieka i w oparciu o ludzkie, ziemskie prawa, w tym rodzaju utopii uznaje się, bowiem, że istota ludzka na ziemi szczęścia doświadczyć nie może. W tym momencie pojawia się pytanie o funkcję utopii. Dzieło może być wyrazem niechęci do stanu rzeczy, w jakim znajduje się dana jednostka, do otaczającej ją rzeczywistości, w takim wypadku jest, więc uzewnętrznieniem frustracji jednostki, może, więc działać niejako 'terapeutycznie' na duszę. Jest także zbiorową nadzieją i zobrazowaniem chęci do wprowadzania radykalnych zmian w stosunku do nieodpowiadającej sytuacji w imię, lepszego jutra'' dla wszystkich, bez wyjątku. Utopia może być również ucieczką od uciążliwej rzeczywistości do idealnego, kojącego świata marzeń, w przyszłość bądź w przeszłość lub alternatywną rzeczywistość. Funkcja utopii politycznej to z kolei dosadne sugerowanie potrzeby zmian, zachęta do buntu i obalenia obecnej rzeczywistości na rzecz budowy nowego, doskonałego świata, z nowym, sprawniejszym ustrojem,...