Marzenia towarzyszą każdemu człowiekowi na każdym etapie jego życia. Niemiecki teolog Paul Michael Zulehner pisał: „ Kto nie ma odwagi do marzeń, nie będzie miał siły do walki”, gdyż marzenia są odwieczne i niezmienne. Każdy człowiek wyznacza sobie w życiu jakieś cele, dąży do czegoś. Również wielu poetów nawiązywało w swojej twórczości do świata marzeń. Już w mitologii odnaleźć można motyw marzyciela. Ikar chcąc uciec z wyspy zbudował z ojcem Dedalem skrzydła z piór zespolonych woskiem. Ikar wzbił się jednak za wysoko i wpadł do morza. Ten lot i upadek rozpowszechnił się jako symbol dążenia do realizacji własnych marzeń wbrew naturalnemu porządkowi świata oraz nadmiernych ambicji. Podobnie do Ikara, dążąc do marzeń, Syzyf i Prometeusz sprzeciwili się, złamali zasady. Prometeusz, pragnąc szczęścia ludzi wykradł od bogów ogień, za co został srogo ukarany-sęp na górze Kaukaz wyjadał mu ciągle odrastająca wątrobę. Syzyf marzył o nieśmiertelności, wykradł ambrozję, wyjawił tajemnice bogów i uwięził Hadesa, przez co nikt nie umierał. Za wszystkie swoje kłamstwa i czyny został skazany na mozolną, nie dającą efektów pracę-wtacza głaz, który się wiecznie stacza z góry. Pierwsi ludzie, biblijni Adam i Ewa także byli marzycielami. Marząc o nieograniczonej wolności, o możliwości podejmowania własnych decyzji, złamali zakaz zrywania owoców z drzewa poznania, za co zostali wygnani z raju, a ich grzech stał się grzechem pierworodnym. Od tej pory ludzie marzą o powrocie do raju, o życiu bez zmartwień i chorób. Wraz ze zmianą mentalności i poglądów, w literaturze zmieniają się motywy bohaterów, którzy dążąc do marzeń, łamią zasady. W średniowieczu działania te motywowane są pobudkami znacznie wyższymi-uczuciami. „Tristan i Izolda” łamią wszelkie dzielące ich bariery-społeczne, religijne, moralne. Ich miłość i pragnienie bycia razem pokonują nawet barierę śmierci. Marzenie przetrwało wszelką próbę i spełniło się poza ziemskim życiem. Zupełnie inny obraz marzyciela przedstawia Miguel de Cervantes w powieści „ Przemyślny szlachcic Don Kichote z Manczy ”. Tytułowy bohater po przeczytaniu książek o dzielnych rycerzach walczących z potworami, postanawia wyruszyć w świat, by walczyć ze złem. Przekonany o swojej misji dla dobra kraju, uznając wiatraki za potwory, postanawia z nimi walczyć. Scena ta stała się symbolem naiwności i marzycielstwa. Don Kichote zdaje się postępować jak dziecko, które chce naśladować postaci z bajek i filmów, super bohaterów. Marzy, by stać się takim, jak wymarzony bohater. Często jednak marzenia te są utopijne i niemożliwe do zrealizowania. Jak...