Młoda Polska, to okres w historii literatury i sztuki przypadający na czas twórczości dwóch pokoleń – pisarzy urodzonych w latach 60. i 70. XIX wieku. W Europie była nazywana modernizmem, dekadentyzmem czy symbolizmem. Nie jest tylko kolejną epoką literacką w dziejach polskiej kultury. To istny potok nowych prądów, idei zmieniających dotychczasowe myślenie, to okres najznakomitszych, najbardziej oryginalnych osobowości rodzimej sztuki. Kiedy twórcy poprzedniej epoki starali się nieść kaganek oświaty wśród najuboższych warstw, dążyli do emancypacji kobiet, próbowali znaleźć drogę do odzyskania niepodległości, tak pisarze modernistyczni mówili tylko ”Nie wierzę w nic” i sięgali po kolejną dawkę opium. Filozofia Młodej Polski znacznie różniła się od poprzedniej epoki. Największy wpływ na jej kształtowanie się miało trzech filozofów: Schopenhauer, Nietzsche i Bergson. W swojej pracy chciałbym opisać czym charakteryzowały się poglądy każdego z nich. Głównym poglądem filozofii Artura Schopenhauera jest fenomenalizm. Według tej filozofii, wszystko co widzimy jest wytworem naszego umysłu, który nie kopiuje rzeczy, a zabarwia je własną naturą. Dlatego też każdy z nas odbiera świat inaczej, dla każdego jest on inny. Co za tym idzie, nikt z nas nie poznaje prawdziwego świata, lecz zjawiska. To wszystko, co przeszkadza nam w spostrzeżeniu prawdziwej rzeczywistości, to co mąci nasz wzrok, tę zasłonę, która zakrywa niejako świat, Schopenhauer nazwał „Mają.”. Jak pisał: „Maja, zasłona złudy, osłania oczy śmiertelnych”. Metafizyka woluntarystyczna to kolejny element filozofii Schopenhauera. Myśliciel znalazł sposób na pokonanie owej zasłony złudy. Samowiedzę, czyli ludzką świadomość istnienia, nazwał wolą. Wola to klucz do poznania prawdy o naturze rzeczy, w tym także człowieka. Wewnętrzna wola świata jest jego istotą, która zewnętrznie objawia się jako wyobrażenie. Schopenhauer reprezentował również pesymistyczny pogląd na świat: życie człowieka to tak naprawdę męka, stała pogoń za zaspakajaniem potrzeb. Schopenhauer utrzymywał, że poznał dwa jedynie prawdziwe sposoby na tymczasowe zaspokojenie woli. Pierwszy z nich jest natury moralnej – wyzbycie się wszelkich pragnień i potrzeb. Drugi sposób ma charakter estetyczny – kontemplacja sztuki. Odmienne poglądy filozoficzne przedstawia inny myśliciel - Fryderyk Nietzsche. Jedną z jego podstawowych myśli jest Relatywistyczna teoria poznania. Opiera się ona na przekonaniu, iż wszystkie czynności ludzkie, w tym poznanie, są uwarunkowane potrzebami życiowymi. Nietzsche był przekonany, że odbierając rzeczywistość zawsze ją...