Romantyzm, zapoczątkowany przez dzieła niemieckiego pisarza Johana Wolfganga Goethego, to epoka bogata w liczne utwory, traktujące o człowieku – jego życiu, problemach, rozterkach. Przykładami literatury romantycznej są dwa dramaty – „Kordian” Juliusza Słowackiego oraz „Nie-Boska komedia” Zygmunta Krasińskiego. Tytułowy bohater dramatu Juliusza Słowackiego – Kordian, to postać bardzo złożona, o skomplikowanym systemie wartości i charakterze. Widać to choćby na podstawie przytoczonego fragmentu tekstu – dokonując jego analizy już na samym początku dostrzegamy u głównego bohatera poczucie bólu istnienia – weltshmerzu. Objawia się to najlepiej w słowach „sto we mnie żądz, sto uczuć, sto uwiędłych liści” co przy wcześniejszym porównaniu swojej osoby do drzewa targanego wiatrem, pozwala wskazać na związek Kordiana z przyrodą. Owe sto żądz, sto uczuć to właśnie ów wiatr, który nie pozwala mu spojrzeć na świat obiektywnie; Kordian zdaje się dostrzegać jedynie błędy niedoskonałości otaczającego go świata. Wywołuje to w nim strach „Boże! zdejm z mego serca jaskółczy niepokój” , który spotęgowany jest przez brak celu życia, brak duszy…Bohater jest w stanie poświęcić całe swe serce, a nawet i życie – jeśli tylko dostrzeże sens istnienia, który będzie „palił żarem”. Widzi jednak bezsens tych deklaracji i swą dziecinną naiwność – wszystko przekreśla jednym stwierdzeniem – „ja nie mam wiary”.W kwestii wiary, antagonistyczną postawę do Kordiana przyjmuje bohater „Nie-Boskiej komedii” – Hrabia Henryk. Jest to postać silna, stanowcza i konsekwentna. Swą siłę bierze choćby z nienawiści, o czym świadczą słowa „całym wzrokiem oczu moich, całą nienawiścią serca obejmuję was, wrogi. Teraz już nie marnym głosem, nie mdłym natchnieniem będę walczył z wami, ale żelazem i ludźmi, którzy mnie się poddali.” To żywy przykład na to, że czuje w sobie moc i siłę której, jak się później okaże, nie jest w stanie złamać nawet zbliżająca się śmierć. Hrabia Henryk stoi ponad wszystkim – z góry spogląda zarówno na swych przyjaciół jak i przeciwników, którzy ku niemu „jak potępieni wołają ku niebu.” Kolejne słowa wskazują, iż jest on moralnym i duchowym przywódcą dla wielu – dla tych, którzy pozostali i są gotowi walczyć za ideały, za ojczyznę – jak prawdziwi patrioci, którzy oddadzą życie za kraj. On potrafi wskazać im właściwą...