Marynarka wojenna doszła w Atenach do znacznego rozwoju. Grecy, wspaniali żeglarze od zarania swych dziejów, już ze względu na swe położenie geograficzne przywiązywali ogromną wagę do budowy statków początkowo handlowych, potem także wojennych. Począwszy od VII wieku stosunki polityczne między polis greckimi i barbarzyńcami stopniowo się zaostrzały, co spowodowało konieczność budowy większych statków o charakterze wojskowym, a więc dłuższych i płaskich nieraz, nieraz wyposażonych w pokład do walki wręcz. Budowa statku była następująca: Spód, dno statku było wygięte łukowato po obu końcach. Przez środek zewnętrznej strony dna biegła równolegle belka wzmacniająca i chroniąca statek przed rozbiciem o skały podwodne. Równoległą do niej stępkę (belkę) łączono żebrami, które formowały boki statku. Podłogę układano z desek; miejsce między nią a dnem wypełniano balastem. Środek statku zajmowały ławy, burtnice dla wioślarzy. Ponieważ początkowo nie budowano pokładu wioślarze chronili się przed słońcem, niepogodą i falami za zasłoną z materaców sporządzonych z lnu lub z włosów końskich, a wznoszących się ponad burtą. Tę samą funkcję pełniły również żagle ochronne. Gdy statek był wyposażony w pełny pokład, wioślarze byli nim całkowicie przykryci. Małe półpokłady znajdowały się tylko na przodzie statku i na jego rufie, gdzie żeglarze i żołnierze pokładowi staczali walki. Oba półpokłady łączył ze sobą chodnik. Spód statku uszczelniono deskami, wzmacniano pasami z drewna. Wąskie, długie statki, jakimi były wielorzędowce, wzmacniano nadto linami; rufę z przodem łączyły specjalne złącza, biegnące nad głowami załogi. Na tylnim pokładzie znajdowała się kajuta – namiot, dowódcy statku, przed nim zajmował miejsce siedzące sternik – przy sterach. Sternik wydawał rozkazy swemu pomocnikowi, będącemu na przednim pomoście. Rufa kończyła się zwykłą tarczą, nad którą wystawało „ upiększenie” z 3 - 5 desek wachlarzowych. Było ono wykonane w kształcie szyi łabędzia; na ozdobą tą wznosił się niewielki maszt z napisem. Rolę flagi spełniał posąg boga lub bogini – opiekunki statku( np. Ateny – symbol statków ateńskich). Koniec sztabu spełniał funkcję dziobu, spodnim wystawała druga mniejsza sztaba; okuta brązem często imitująca głowę zwierzęcia; trzeci dziób, właściwy, znajdował się najbliżej wody. Złożony z kilku belek zakończonych spiczasto grotem spiżowym, przebijał statki wroga. Z przodu obok miejsca dla wioślarzy wystawały dwie duże beki chroniące statek z boku od ataku nieprzyjaciela, na nich też wisiała kotwica. W środku statku stał główny maszt z czworokątnym żaglem...