Wojna sześciodniowa inaczej trzecia wojna izraelsko – arabska, która miała miejsce w dniach 5 – 10 VI 1967 r. Agresja ta ma swoje regionalne źródła i uwarunkowania. Ale jej znaczenie nie dotyczyło wyłącznie regionu bliskowschodniego. Nie była więc odizolowanym od światowej sytuacji polityczno – militarnej, ograniczonym konfliktem zbrojnym. Nie była też, jak usiłuje się przedstawić na Zachodzie, jakimś nagłym, wymuszonym i doraźnie zaimprowizowanym aktem „samoobrony” przed „zagrożeniem” za strony państw arabskich. Natomiast byłą ona wynikiem wieloletnich przygotowań wojennych Izraela, inspirowanych i wspomaganych przez koła imperialistyczne Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i RFN. Izraelska agresja w 1967 r. skomplikowała jeszcze bardziej sytuację w świecie i tak już zaostrzoną amerykańską agresją w Indochinach. Powstało jeszcze jedno zarzewie grożące światu nieobliczalnymi skutkami. Rozwój sytuacji polityczno – militarnej na Bliskim Wschodzie w okresie 1957 – 1966 wskazuje, że zarówno Izrael, jak i mocarstwa imperialistyczne nie pogodziły się z epilogiem trójstronnej agresji na Egipt w 1956 r. i podjęły przygotowania do kolejnej wojny przeciwko państwom arabskim, a zwłaszcza przeciwko Zjednoczonej Republice Arabskiej i Syrii, w których władza przeszła w ręce przedstawicieli warstw społecznych opowiadających się za przeprowadzeniem postępowych reform. Szczególnie zaniepokojenie wywołało dojście do władzy w Syrii lewicowego skrzydła partii BAAS. W polityce zagranicznej rząd Syrii przyjął kurs na zbliżenie z państwami socjalistycznymi. Syria podpisała porozumienie ze Związkiem Radzieckim w sprawie budowy tamy na Eufracie, co miało wywrzeć istotny wpływ na rozwój potencjału ekonomicznego Syrii, która obroniła też swoje prawa w czasie konfliktu z towarzystwami naftowymi w 1967 r. Dokonywał się choć powoli, konsolidacja państw arabskich w zakresie wspólnej obrony przed agresją. Między innymi w listopadzie 1966 r. Syria i ZRA zwarły umowy o wzajemnej obronie. Dokonywane przeobrażenia w Syrii zostały uznane przez koła imperialistyczne i syjonistyczne za zagrożenie swych interesów na Bliskim Wschodzie. I znów posłużono się wobec Syrii szantażem politycznym i naciskiem ekonomicznym, a także sięgnięto do wypróbowanej metody puczów. Dwie próby obalenia rządów w Syrii w okresie od września 1966 r. do czerwca 1967 r. z inicjatywy mocarstw zachodnich i przy wykorzystaniu wewnętrznej reakcji w Syrii, nie miały powodzenia. Na początku 1967 liczba incydentów na granicy izraelsko-syryjskiej przybrała rozmiary normalnej wojny. Syryjska artyleria ostrzeliwała...