Aktywność każdego człowieka oznacza, że on żyje i jego organizm pozwala mu sprawnie funkcjonować. Żyjący, zdrowy organizm ludzki jest zawsze aktywny, to znaczy, że wykonuje mnóstwo ważnych czynności( biologicznych, psychicznych, społecznych), które pozwalają człowiekowi być sobą, rozwijać się i uczestniczyć w życiu społecznym zbiorowości i grup społecznych. Aktywność człowieka realizuje się na różny sposób i na różnych polach. Jest to uzależnione od wielu cech człowieka i okoliczności wynikających z otoczenia społecznego, w którym człowiek żyje, rozwija się, odpoczywa. Cechy te mają różny charakter. Jedne są związane z genotypem i dziedziczeniem pewnych skłonności i tendencji zarówno pozytywnych ( talenty), jak i negatywnych (dziedziczenia skłonności chorobowych); drugie maj swoje źródło w kulturze i środowisku społecznym, z którego się wywodzi lub w którym tkwi człowiek. W określonym stopniu wszystkie te cechy, niezależne jakiej są natury (biologiczne, charakterologiczne, społeczne, świadomościowe) maja wpływ na stopień formy aktywności człowieka jako jednostki i jako członka zbiorowości grupy społecznej. Przyjmujemy, że zdrowy, normalny człowiek wyraża swoją aktywność w dwóch sferach, to znaczy w dziedzinie aktywności indywidualnej, koncentrującej się na płaszczyźnie czynności i działań skierowanych głównie do siebie jako osoby, oraz w dziedzinie aktywności społecznej, kierującej czynności i działają głównie dla pomyślności innych ludzi żyjących w określonych zbiorowościach i grupach społecznych. Aktywność społeczna jest pewną dającą się obserwować dążnością do oddziaływania na otoczenie jest zjawiskiem obserwowalnym i dającym się badać. Bierność społeczna charakteryzuje słabe lub nie istniejące dążenie do tego, by oddziaływać na otocznie, co również da się obserwować i badać. Zarówno aktywność jak i bierność społeczna może być reakcją sporadyczną, sytuacyjnie uwarunkowaną, jak również mniej lub bardziej stałą właściwością człowieka. Można więc mówić o obiektywnych i subiektywnych czynnikach aktywności społecznej. Pierwsze wynikają z potrzeb danego etapu rozwoju społecznego, drugie są wyrazem indywidualnych psychologicznie i kulturowo uwarunkowanych potrzeb jednostek ludzkich. Wśród obiektywnych potrzeb ogólnospołecznych, skłaniających do aktywności, można wymienić: potrzeby opiekuńczo – wychowawcze w stosunku do młodego pokolenia, wynikające ze źle spełnianych funkcji wychowawczych rodziny oraz z rosnącej jej dezintegracji i w stosunku do dzieci i młodzieży upośledzonej fizycznie lub umysłowo. Dzięki aktywności człowiek może się pełniej realizować,...