Polityka bezpieczeństwa państwa, rozumiana jako element całkowitej polityki państwa dotyczącej zagadnień związanych z tworzeniem i wykorzystaniem potencjału obronnego w celu zapobiegania i przeciwdziałania różnego rodzaju zagrożeniom, koncentruje się przede wszystkim na dążeniu do zapewnienia swego bezpieczeństwa i suwerenności. Takie cele postawiła sobie także i Ukraina. Pierwszym w chronologii dokumentem szczegółowo odnoszącym się do zagadnień bezpieczeństwa państwa jest „Wojskowa doktryna Ukrainy” przyjęta 10.X.1993 r. Doktryna wojenna jest integralną częścią przyjętej 16.I.1997 r. „Koncepcji bezpieczeństwa narodowego Ukrainy”. Owa koncepcja bezpieczeństwa stanowi podstawę prawa działalności organów władzy państwowej, instytucji o charakterze polityczno – wojskowym oraz władz samorządowych w zakresie problematyki bezpieczeństwa narodowego. Zakłada, że celem i racją stanu Ukrainy jest prowadzenie niezależnej polityki bezpieczeństwa, opartej na następujących zasadach: przeciwstawianiu się dyktatowi Rosji we Wspólnocie Niepodległych Państw oraz zacieśnieniu współpracy wojskowej w ramach PdP. Doktryna wojenna stanowi, że strategicznym zadaniem państwa w dziedzinie obronności jest ochrona suwerenności i politycznej niezależności, zapewnienie terytorialnej integralności i nienaruszalności granic. Ma również charakter obronny, a Ukraina wychodzi z założenia, że nie jest potencjalnym przeciwnikiem żadnego konkretnego państwa. Z kolei potencjalnym przeciwnikiem Ukrainy ma być to państwo, którego polityka w sposób ciągły stwarza dla niej militarne zagrożenie, prowadzi do ingerencji w jej sprawy wewnętrzne i jest wymierzona przeciwko jej integralności terytorialnej i interesom narodowym. W punkcie 1.1 art.1 – go doktryny wojennej Ukraina wyrzeka się roszczeń terytorialnych wobec innych państw i odrzuca tego rodzaju pretensje wobec siebie. Szanuje suwerenność państwową i polityczną niezależność innych państw. Dąży do rozwiązywania konfliktów między narodowych wyłącznie środkami politycznymi, zgodnie z normami prawa międzynarodowego. Zakazuje też użycia sił zbrojnych do wykonywania zadań politycznych państwa. Zgodnie z punktem 1.2 at.1 – go doktryny, Ukraina za podstawowe przyczyny wojen i konfliktów wojennych uznaje sprzeczności ekonomiczne, polityczne, terytorialne, narodowościowo – etniczne, religijne i inne, które nie zawsze są rozwiązywane pokojowo. W stosunku do Sił Zbrojnych doktryna wojenna w art. 2 zakłada utrzymanie potencjału wojskowego na poziomie gwarantującym samowystarczalność obronną. Koncepcja bezpieczeństwa z 1997 r. gwałtownie przeciwstawia...