John Dewey urodził się 20 października 1859 r. w Burlington w stanie Vermont, tam też rozpoczął studia na Uniwersytecie Burlington (1877 – 1879), a zakończył na Uniwersytecie Johna Hopkinsa w Baltimore (1882 – 1884), uzyskując w 1884 r. stopień doktora filozofii. W latach 1879 – 1881 był nauczycielem szkoły średniej w Oil City w stanie Pensylwania. Od 1884 r. był asystentem, a następnie zastępcą profesora i docentem filozofii na Uniwersytecie Michigan w Ann Arbor, a od 1886 r. profesorem tegoż uniwersytetu. W latach następnych był profesorem filozofii na Uniwersytecie Minnesota w Minneapolis oraz ponownie na Uniwersytecie Michigan. W latach 1894 – 1904 był profesorem filozofii i pedagogiki oraz dziekanem Wydziału Filozofii, Psychologii i Pedagogiki na Uniwersytecie Chicago, gdzie w 1896 r. założył słynną szkołę eksperymentalną przy tymże uniwersytecie, którą kierował do 1904 r. i w której realizował własne koncepcje pedagogiczne. W latach 1904 – 1930 był profesorem filozofii na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku, równolegle jako profesor wizytujący prowadził gościnne wykłady filozofii i pedagogiki na uniwersytetach w Pekinie i Nankinie, Tokio, Meksyku i Edynburgu, pracował nad reorganizacją szkolnictwa w Turcji, przebywał też w Moskwie i Leningradzie. Dewey był współzałożycielem i współredaktorem pisma „The Journal of Social Psychology", przewodniczącym wielu amerykańskich towarzystw naukowych, m.in. Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz członkiem Narodowej Akademii Nauk. Zmarł 1 czerwca 1952 r. w Nowym Jorku. J. Dewey zajmował się filozofią i jej dyscyplinami szczegółowymi (głównie logiką, etyką i teorią poznania), psychologią myślenia i pedagogiką, a w jej obrębie teorią nauczania (dydaktyką) i teorią wychowania oraz problemami z pogranicza pedagogiki i socjologii. W psychologii funkcjonalne ujmowanie przez Deweya procesu myślenia przyczyniło się do rozwinięcia nauki o inteligencji ogólnej. W pedagogice Dewey głosił program radykalnej zmiany systemu nauczania w szkołach, będąc inicjatorem ruchu szkoły pracy, tworząc system pedagogiczny zakładający konieczność przystosowania treści i metod pracy szkolnej do potrzeb i możliwości dziecka. Dewey postulował, by nauczać przez praktykę i doświadczenie oraz zalecał stopniowe zapoznawanie ucznia z działaniami praktyczno – wytwórczymi, którym ludzkość zawdzięcza swój rozwój, wychowanie uznawał za narzędzie zdolne sku-tecznie doprowadzić do integracji pracy zawodowej i kultury. Zdaniem Deweya dziecko jest istotą aktywną, ciekawą świata i pragnącą go badać, dlatego proces kształcenia powinien mu...