Jan Jurkowski, Tragedyja o polskim Scylurusie, [w:] Dranaty staropolskie. Antologia, oprac. Julian Lewański, przypisy Janina Majerowej, t. 3, Warszawa 1961. I. część: Komedia sowizdrzalska. str. 71-113. Tragedyja o polskim Scilurusie i Trzech synach koronnych Ojczyzny Polskiej, Żołnierzu, Rozkoś-niku i Filozofie, których imię Herkules, Parys, Dyjogenes, złożona przez Jana Jurkowskiego Pilz-[neńskiego] Bak[ałarza] w Krakowie, w drukarni Mikołaja Szarffenberga Roku Pańskiego 1604 r. 1. Na herb jaśnie wielmożnych ich miłości panów a panów na Tęczynie: - alegorie cnoty (z toporem), męstwa (Mars – Orły)… - „Chcę tu zhydzić zbytecznym rozkosz, a zaś cnotę/ Zalecić nieśmiertelną przez przykrą robo-tę”. 2. Imiona osób i wykład: prolog, Scylurus i jego synowie: Herkules („Żołnierstwo”), Parys („Zby-teczniki”) i Dyjogenes (Filozof – „Mędrce wymowne abo księżą”), Śmierć, Anioł, trzy diabły, panie, boginie, aktorzy intermediów… 3. Prolog: - „My wam tu pozornie trój stan objaśnimy/ W trzech synach”. - „tu rzecz i trzech synów uważcie sposoby”. - „Nie wadzi w rzecz poważną krotofilę wplatać/ I myśl troskami złomną z weselem pobratać”. - Scylurus prosi synów o relacje z ich czynów: Herkules – wojny z Turkami (Scylurus: „Za róża-ne miej te blizny,/ Coś dla miłej zniósł ojczyzny”), Parys – zagraniczne podróże (herezje) i Dy-jogenes – nauka i opanowanie namiętności (Scylurus: „Tak w pieszczocie złości wszelkie,/ W miękkim życiu zguby wielkie”). - Scylurus przykazuje synom żyć w zgodzie po jego śmierci, każdemu daje rady na przyszłość. - Śmierć: „Pan z nędznikiem, król z kmieciem znaj tę kosę groźną”, „Discite omnes mori ”. - Scylurus próbuje ją przekupić („Dam ci przednią jednę wioskę”). - o jego duszę rywalizują Dyjabeł i Anioł: „Pódź ty miedzy krole”. 4. Intermedium: - „Matys z Ktosiem idą z stypy”. - język potoczny, sowizdrzalskie „bzdandarzowie ”. 5. Druga część: - Herkules „we lwie albo w lamparcie”: „Co mam czynić dziś, nie wiem, po ojcowski śmierci”. - wybór pomiędzy Rozkoszą („A gdy ty, dziecię miłe, za mną pójdziesz wszędy,/ Nie dojdą cie te wielkie i straszliwe błędy”, zapewnienie wiecznego szczęścia) a Cnotą (o zdradliwej Roz-koszy „zbądź Rozkoszy chutnie,/ Boć dziś swój zdrój cukruje, jutroć szyję utnie”, o potrzebie walki za ojczyznę), Herkules: „Idę za tobą, Cnoto!”, Rozkosz: „Nie dbam nic o to; przyjdzie, przyjdzie mój czas taki,/ Gdy ja zwabię twą bracią w przyprawne przysmaki”. - Sława o Herkulesie: „wszystko ma cny Herkules, iż został przy Cnocie/ Nie gnusny, nie leni-wy, czcę go w swej robocie”, mężny, pracowity, waleczny. 6. Trzecia część: - Parys...