,,Trwałość pamięci”, to jeden z najsłynniejszych obrazów Salvadora Dali, znany również pod nazwą Miękkie zegary lub Cieknące zegary, a także Uporczywość pamięci. Łączy on w sobie elementy fantazji i rzeczywistości. Dzieło przedstawia trzy zegary o rozpływających się kształtach, na tle nadmorskiego krajobrazu Katalonii. Czwarty, leży zwrócony tarczą do dołu i jest zjadany przez mrówki. Na środku kompozycji rozpoznać można ludzką postać, a właściwie głowę (jak mówił Dali - paranoiczno-krytyczny camembert) na której znajduje się jeden z zegarów. Ten obraz jest idealnym przykładem malarstwa surrealistycznego. Jest nierealny jak sen, którym artyści się inspirowali. Dali tworzył prace, które miały zadziwiać albo szokować. Niczego nie przedstawiał wprost, lecz za pomocą wizji. Dlatego zalicza się go do grona surrealistów. W poetyce surrealizmu dużą rolę odgrywały marzenia senne, ekstaza, halucynacja, urojenie, a także groteska, purnonsens, czarny humor, parodia, absurd - tworzące poczucie dziwności i niezwykłości świata. Służyła temu również koncepcja tzw. écriture automatique (pisania automatycznego) - nie kontrolowanego strumienia skojarzeń, sugerującego istnienie tajemnicy bytu. Dzieło z początku był pejzażem z okolic Port Lligat. „Wiedziałem, że klimat, jaki udało mi się w nim stworzyć, powinien stanowić tło jakiejś idei, jakiejś zaskakującej wizji, ale nie miałem najmniejszego pojęcia, co by to mogło być. Chciałem już zgasić światło, kiedy nagle “ujrzałem” rozwiązanie. Zobaczyłem dwa miękkie zegarki, z których jeden zwisał żałośnie z suchej gałęzi oliwnego drzewka.”Obraz Salvadora Dali zmusza odbiorcę do refleksji, niesie w sobie przekaz o przemijalności, porusza wyobraźnię, budzi jakieś uczucia. Zgadza się to...