Grecki ideał piękna najpełniej wyrażony zastał w architekturze i sztuce. W architekturze stworzono style: dorycki, joński i koryncki. Kolumna dorycka, stawiana wprost na posadzce, miała trzon ozdobiony rowkami, górna jej część, zwana kapitelem, przypominała okrągła spłaszczoną poduszkę, cechowała prostota i surowość. Kolumna jońska była smuklejsza, kanty rowków wygładzano, kapitel był zwinięty jak u ślimaka rogami, kolumna oparta była na okrągłej wysokiej podstawi, była lżejsza i smukła w proporcjach. Kolumna koryncka stanowił odmianę kolumny jońskiej i różniła się od niej dekoracją kapitela w kształcie kosza z liśćmi z akantu była ona najsmuklejsza i najozdobniejsza. Złoty okres sztuki ateńskiej to czasy V wieku p. n. e. Wzgórze Akropol zapełniło się wówczas świątyniami i wspaniałymi posągami. Ateny stały się w czasach Peryklesa nie tylko stolicą demokracji ale także sztuki greckiej. Był to także czas rozkwitu rzeźby. Działali wówczas trzej wybitni rzeźbiarze: Fidiasz, Myron i Poliklet. Rzeźby Fidiasza przytłaczały swym ogromem, dostojeństwem i bogactwem. Do najwspanialszych należały rzeźby boga Zeusa z Olimpu i bogini Ateny z Partenonu, pokryte złotem i kością słoniową. Niestety do czasów dzisiejszych z oryginalnych dzieł Fidiasza nie zachowało się prawie nic z wyjątkiem fragmentów dekoracji Partenonu, zwanych fryzem. Troska o doskonałe wyrażenie proporcji ciała cechowała Polikleta. Ustalił on nawet, jak ma wyglądać idealny wzorzec ciała ludzkiego, zwany kanonem. Według Polikleta w posągu stopa człowieka powinna wynosić 1/6 długości ciała, głowa 1/8, twarz i dłoń 1/10. Gdy dla Polikleta najważniejsze były kształt i proporcja ciał ludzkiego, czego wyrazem była rzeźba Doryforos, to dla Myrona istotne było pokazanie dynamiki wysportowanego ciała, co ilustruje jego rzeźba Dyskobol. Sto lat później żyjący rzeźbiarze Skopas, Praksyteles i Lizyp zaproponowali pełne ekspresji oraz delikatniejsze od klasycznego ujęcie proporcji rzeźbionej postaci. Podbój przez Aleksandra Wielkiego, króla macedońskiego dużych obszarów Azji oraz Egiptu zapoczątkował okres ekspansji kultury greckiej. Jej rozprzestrzenianie się na podbite przez Greków Wschodu i zderzenie się z jego tradycjami kulturalnymi i wzorami zaowocowało powstaniem kultury hellenistycznej. Jej wielkimi ośrodkami stały się Egipt oraz państwo Seleukidów czyli Syria, Mezopotamia , a także Pergamon w Azji Mniejszej. Gdy cywilizacja grecka przeżywała swój klasyczny okres, w Italii istniała rozwinięta kultura Etrusków. Świadczyły o tym ich dokonania w dziedzinie architektury, zwłaszcza zaś w konstrukcji sklepień...