Położenie Staryżotnego Rzymu Rzym znajduje się na Półwyspie Apenińskim. Półwysep ten, położony w środkowej części Morza Śródziemnego oblewają z czterech stron Morza: Liguryjskie, Tyrreńskie, Adriatyckie i Jońskie. Obszar półwyspu zdominowany jest przez góry i wyżyny, które stanowią ponad 60% jego powierzchni. Resztę zajmują tereny nizinne, w tym największa Nizina Padańska. Środek Półwyspu w linii północ-południe zajmuje pasmo Apeninów. W pobliżu półwyspu położone są trzy wyspy: Sycylia, Sardynia i Korsyka. Starożytna Italia, jak dzisiaj Włochy, nie posiadała dobrze rozwiniętej linii brzegowej przeciwieństwie do Grecji. Natomiast klimat, zwłaszcza w południowej części Półwyspu zbliżony był do greckiego. W Rzymie w ciągu lat kształtował się ustrój polityczny. Rządy ulegały zmianom, miały różny charakter. Po powstaniu Rzymu na jego terytoriach ok. VIII w. p.n.e powstała forma rządów zwana monarchią. Władzę nad Rzymem sprawowało 6 królów. Posiadali oni pełną władzę cywilną, sądowniczą, wojskową i kapłańską. Po śmierci króla jego władza przechodziła w ręce senatu, który co pięć dni powoływał radę dziesięciu interreksów, która zastępowała władcę. Nowy król był wybierany przez zgromadzenie mieszkańców i zatwierdzany przez senat mógł pełnić swoje obowiązki. Przy boku króla działał senat ? rada doradców. Należeli do niego przedstawiciele możnych rodów. Z początku było ich 100, później 300. Senat w Rzymie miał głos doradczy. Zgromadzenie Ludowe dokonywało wyboru króla, miało ograniczone kompetencje. Należeli do niego patrycjusze i plebejusze, którzy z czasem zostali odsunięci od władzy. W 509 r. p.n.e w Rzymie doszło do obalenia ostatniego króla i powstała republika. Była to forma ustroju, w którym rządy należały do zgromadzenia wszystkich obywateli, senatu, urzędników, dwóch konsulów, pretorów, edylów, kwestorów i cenzorów. Najważniejsze decyzje zarezerwowane były dla senatu i Zgromadzenia Ludowego, które decydowało o wypowiadaniu wojny, zawieraniu pokoju, wyborze urzędników czy uchwalaniu prawa. Senat posiadał inicjatywę ustawodawczą. Proponował projekty nowych praw, prowadził politykę zagraniczną, kontrolował działania urzędników oraz finanse państwa. Urzędnicy sami pokrywali koszty sprawowania swoich urzędów. Należeli do nich pretorowie, edylowie, kwestorzy oraz cenzorzy. Wybierani zostawali na rok. Wyjątkiem byli cenzorzy, których kadencja trwała 5 lat. Pierwszą grupą urzędników byli pretorowie. Zajmowali się oni sądownictwem. Mogli proponować nowe rozwiązania prawne. Drugą grupę stanowili edylowie. Byli to urzędnicy administracyjni. Sprawowali oni nadzór...