Pierwsze wzmianki o Łodzi sięgają lat 1240-50. Dopiero w 1423 r. król Władysław Jagiełło nadał Łodzi prawa miejskie, a tym samym przywileje handlowe, co za tym idzie prawo do odbywania targów we środy i dwóch jarmarków rocznie. Przed 1484 rokiem pojawiła się pierwsza notatka historyczna na temat Księżego Młyna na rzece Jasień. W okolicy stało wiele innych młynów (Lamus, Wójtowski, Kulam), Księży Młyn był jednak największy. Po 1792 roku liczba młynów zmniejszyła się do dwóch. Księży Młyn spłonął w 1822 roku. Niestety nigdy go już nie odbudowano i tereny posiadłości Księżego Młyna przeistoczyły się w ulicę Przędzalnianą, która dziś nosi miano ulicy bpa W. Tymienieckiego. Do roku 1820 Łódź była małą, niewiele znaczącą osadą rolniczą. Dopiero wtedy przeobraziła się w miejscowość mającą większe znaczenie dla państwa, oczywiście głównie pod kątem przemysłowym. Namiestnik Królestwa Polskiego, Józef Zajączek, ogłosił zarządzenie, mówiące o tym, że na terenie miast rządowych można tworzyć osady fabryczne skierowane dla tzw. fabrykantów – sukienników, tkaczy, prządków. Łódź była idealnym miejscem do powstania w jej granicach osady sukienniczej. Było to możliwe dzięki licznym czynnikom, np.: położenie geograficzne, które zapewniało ogromną ilość wód powierzchniowych dla potrzeb technologicznych; bezproblemowe pozyskiwanie materiałów budulcowych (drewno pochodzące z sąsiednich lasów i cegły z licznych cegielni); dogodna lokalizacja na szlaku handlowym (Łęczyca - Piotrków). Gdy w 1821 r. przyjęto program rozwoju przemysłowego, pociągnęło to za sobą wydanie dekretów dotyczących kwestii osadnictwa na tym terenie. Rzemieślnicy, którzy chcieli się tu osiedlić, dostali gwarancję wszelakiej pomocy, jak bardzo dogodne ulgi, przywileje oraz wsparcie pieniężne. Każda osoba, która była w stanie udowodnić swoje umiejętności rzemieślnicze przed władzami oraz wykazywała chęć zamieszkania na terenie miasta, dostawała 3-morgową działkę i materiały budowlane potrzebne do budowy, a także pożyczki finansowe. Dzięki temu Łódź szybko przeistoczyła się w poważną osadę fabryczną. Nowi mieszkańcy, którzy zapewniali wykwalifikowaną siłę roboczą, pochodzili w przeważającej ilości ze Śląska, państw niemieckich, a nawet z Francji i Anglii. Znaczący procent osadników pochodził również z ziem polskich zaboru pruskiego. Wówczas powstało Nowe Miasto, założycielami byli majstrzy i czeladnicy sukienniczy. W kolejnej osadzie- Łódce, osiedlali się natomiast tkacze bawełny i lnu. Kolonia- Ślązaki, powstałą na terenie wójtostwa Zarzew. Za względu na liczne emigracje, znacznie wzrosła liczba ludności...