Głównym celem mojej pracy nad jakim się skupię jest rola i pozycja Kanady w kreowaniu bezpieczeństwa globalnego i regionalnego. Praca ta oparta będzie o charakterystykę tego państwa. Zostaną w niej uszczegółowione informacje o historię, ideologię, religię i ustrój. Opiszę także jakim potencjałem (terytorium, ludność, zasoby, dochód, źródła energii) i systemem militarnym dysponuje Kanada (m. in. doktryna, strategia bezpieczeństwa i obrony) Kanada jako państwo istnieje od 1867 roku. Nastąpiło wtedy zjednoczenie kolonii brytyjskich, które leżały na północy kontynentu Ameryki Północnej, od rzeki Świętego Wawrzyńca, krainy Wielkich Jezior, i na zachodzie od równoleżnika 49N. Terytorium Kanady graniczy z trzech stron z Oceanami: Atlantyckim na wschodzie, Spokojnym na zachodzie i Arktycznym na północy. Istotnym składnikiem procesu implementacji traktatu CFE była redukcja sprzętu którą podzielono na trzy etapy. Do 1995 roku zniszczono około 87% sprzętu przeznaczonego do redukcji w tym państwa NATO wykonały ponad plan swoje zobowiązania. Sygnatariuszy traktatu CFE obowiązywać zaczoł również akt zamykający rokowania w sprawie stanu osobowego konwencjonalnych sił zbrojnych w Europie o charakterze politycznym- CFE1A. Został on podpisany 0 lipca 1992 roku w Helsinkach, stając się uzupełnieniem już istniejącego traktatu CFE. W wyniku realizacji jego postanowień 1,3 mln żołnierzy opuściło szeregi armii w strefie obowiązywania CFE. Następnie wraz ze zbliżaniem się końca procesu redukcji i nadchodzącą konferencją przeglądowa, Rosja przedstawiła dokument CFE-2, zawierający propozycję wprowadzenia istotnych zmian w dotychczasowych założeniach traktatu. Zmiany dotyczyły dalszej redukcji sprzętu 15-20 procent poniżej przyjętych pułapów traktatowych oraz zastąpienia limitów blokowych pułapami krajowymi. Zdaniem Rosji nową propozycją rozbrojeniową winny być objęte wszystkie państwa OBWE. W 1999 roku w Stambule osiągnięto kompromis w sprawie nowych uregulowań traktatu CFE. Rosja wyraziła zgodę na rozmieszczenie wojsk NATO na terytoriach nowych członków sojuszu. Przyjęto uregulowania zakładające że narodowe i terytorialne pułapy uzbrojenia konwencjonalnego będą uzupełnione zobowiązaniami politycznymi w postaci umów między zainteresowanymi państwami. Kolejną zmiana było wyrażenie zgody na przystąpienie do reżimu CFE nowych członków. W ramach subregionalnej płaszczyzny budowy bezpieczeństwa podjęto kroki zmierzające do redukcji zbrojeń w byłej Jugosławii. Na mocy porozumienia Florenckiego z 14 czerwca 1996 roku ( było wzorowane na traktacie CFE) ustanowiono nowe liczbowe pułapy...