Charakter Clausevitza był określany w różny sposób. Dla brytyjskich historyków wojennych był on żołnierzem nad żołnierze, który stworzył praktyczną militarną filozofię zaadresowaną do żołnierzy. Peter Paret, niemiecki emigrant, który jest jednym z najbardziej wyróżniających się w dzisiejszych czasach badaczem pochylonym nad postacią Clausevitza ukazuje go jako wybitnego lecz pod pewnymi względami oschłego intelektualnie. Krytycy Clausevitza opisują go jako krwiożerczego dyletanta, podczas gdy generacja znudzonych studentów w Niemczech, Anglii i Ameryce traktuje go jak drobiazgowego starego pedanta, który popełnił uprzykrzykający im życie tom. W rzeczywistości Clausevitz był złożonym charakterem, który pozostawił po sobie spuściznę nie łatwą do przeanalizowania. Wrażliwy, nieśmiały z natury miłośnik książek, potrafił być równocześnie porywczy w swojej polityce, miłości do żony i dążeniu do wojennej sławy. Często jednocześnie wykazywał się opanowaniem i odwagą. Był nietknięty skandalami ze swojego życia prywatnego. Intelekt pozwalał mu być bezlitosnym dla wszelkich nowych pomysłów – również swoich. Jego gorliwej analitycznej inteligencji towarzyszyła intelektualna arogancja, którą demonstrują sarkastyczne komentarze w ‘on war’. Taki charter może wypływać na fakt, że kiedy piął się na wysokie stanowiska w Pruskiej armii, raczej służył w szeregach niż rozkazywał (gdzie wydawałoby się, że jest jego miejsce). Jego przeznaczenie zawsze kierowało go w sam środek militarno – politycznych wydarzeń. Carl Philips Gottlieb von Clausewitz urodził się w 1780 roku w pobliżu Magdeburga. Jego rodzina była niemiecka, chociaż ich patriotyczne uczucia skierowane były w stronę Prus. pomimo swoich pretensji do arystokracji Byli przedstawicielami średniej klasy. Jego ojciec był emerytowanym Pruskim żołnierzem (został wydalonym z wojska z powodu nie przynależenia do stanu wyższego). Do arystokracji Clausevitzowie przyjęci zostali dopiero w 1827 roku. Mogło być to frustrujące dla Carla, który romansował z wysoko urodzoną Marią von Bruhl. Miał dwanaście lat, kiedy wstąpił do wojska. Świadkiem pierwszych walk był w wieku lat 13po tym jak Prusy wycofały się z wojen rewolucji francuskiej w 1795 roku, carl spędził 5 lat na obowiązkach garnizonowych. W tym czasie sam zapewniał sobie edukacje. Oprócz pasji militarnych Clausevitz interesował się również sztuką oraz naukami przyrodniczymi. Jego wysiłki zakończyły się sukcesem – dostał się do szkoły oficerskiej w Berlinie, która później miała przekształcić się z słynna Kriegsakademie. Tam szybko zainteresował się nim nowy dyrektor -...