Miłość jest jednym z najstarszych i najpopularniejszych tematów literackich. To odwieczny motyw wszystkich pokoleń poetów, obok takich motywów jak ludzkie cierpienie, piękno natury czy walka ze złem. Towarzyszy człowiekowi w każdej epoce, lecz mimo to trudno o jej trafną definicję. Miłość jest niezbędnym elementem w życiu człowieka. To ona pobudza go do działania, kształtuje jego postawę, skłania do poświęceń. Miłość uskrzydla i buduje, czasem rani i niszczy, jednak stanowi istotę człowieczeństwa, wzbogaca duchowo. Pozwala się wznieść ponad ramy materialności i fizyczności, poznać to co nienamacalne. Miłość może być różnorodna: miłość mężczyzny i kobiety, rodzicielska, braterska, do Boga, ojczyzny. Osobiście zajmę się miłością między dwojgiem ludzi- kobietą i mężczyzną. Opowiem o jej sile, o poświęceniach, a także o sytuacjach, w których to uczucie wymyka się spod kontroli i prowadzi do klęski drugiego człowieka, zatracenia, a nawet śmierci. Zacznę od najsłynniejszego romansu średniowiecza, pięknej opowieści o miłości silniejszej niż ludzkie prawa, a nawet śmierć. Dzieje Tristana i Izoldy są dość skomplikowane. Izoldę przeznaczono na żonę króla Marka, Tristan zaś miał ją eskortować, towarzyszyć w podróży do przyszłego męża. Uczucie między bohaterami nastąpiło po wypiciu miłosnego napoju, który spowodował, że się w sobie zakochali. Ta sytuacja całkowicie odmieniła ich życie. Uczucie łączące oboje kochanków było pełne namiętności, ale także rozpaczy i bólu. Cierpienie spowodowane było licznymi rozłąkami, które odegrały kluczową rolę w życiu obojga. Gdy Tristan umiera Izolda także odchodzi ze świata żywych. Ich uczucie jest w stanie przezwyciężyć śmierć- z grobu Tristana wyrasta krzak głogu, który łączy się z grobem Izoldy. Trzykroć ścinany, trzykroć się odradza. W końcu król Marek postanawia zostawić krzak w spokoju. Zakochani, choć rozdzieleni za życia, po śmierci się łączą. Dzieje Tristana i Izoldy są symbolem zwycięskiej miłości. Utwór, który znakomicie obrazuje zagadnienie tematu to „ Cierpienia młodego Wertera”. Jest to utwór Goethego, jednego z najwybitniejszych niemieckich przedstawicieli romantyzmu, który wykreował bohatera charakteryzującego się indywidualizmem, samotnością, rozpaczą z powodu nieodwzajemnionej miłości, przesadną uczuciowością. Werter poznaje Lottę podczas wyprawy na bal. Bohater jest szczęśliwy, zafascynowany nowo poznaną kobietą. Jednak jego radość kończy się wraz z przybyciem narzeczonego Lotty. Przeżywa on piekło romantycznej miłości. Werter staje się ponury, smutny i przygnębiony. Miłość, która początkowo dała sens jego...