Średniowiecze była to epoka oddzielająca czasy starozytne od wieków epoko renesansu. Umowne ramy czasowe obejmuja lata od roku 476 ( upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego) do 1453 roku ( upadek Cesarstwa Bizantyjskiego) lub 1492( odkrycie wybrzeży kontynentu amerykańskiego przez Krzysztofa Kolumba). W historiografii przez dłuższy czas utrzymywał się pogląd, iż ,, wieki średnie'' stanowiły regres w historii rozwoju cywilizacyjnego Europy. W porównaniu z poprzednią oraz następującą epoką, średniowiecze uważano za okres stabilizacji konserwatyzmu i zastoju. Podstawą takich opinii była minimalizacja znaczenia omawianej epoki. której ludzie tworzący jej kulturę stworzyli przecież tak wiele. Niesłusznymi uznaje się poglądy, dla których średniowiecze było ,, epoką ciemną'', gdyż wystarczy prześledzić osiągnięcia społeczeństwa żyjącego na przestrzeni dziesięciu wieków ( V- XV w.), aby zgodzić się do postawionej tezy. Ustalenie podziału na epoki ,, lepsze'' i ,, gorsze'' wydaje się błędny i niemożliwy do zastosowania względem całego czasu trwania danego przedziału czasowego. Pod pojęciem cywilizacji rozumie się część kultury odznaczającej się szczególnymi świadectwami materialnymi, zachowanymi na różny sposób oraz pozostałościami niematerialnymi. Ten dorobek przekazywany jest kolejnym pokoleniom i stanowi dowód na istnienie społeczeństwa wytwarzającego wszystkie dobra. Zasięg pojęcia ,, cywilizacja'' nie pokrywa się z granicami jakiegokolwiek państwa, jest ponadnarodowa z dwóch powodów. Po pierwsze, pojedynczym krajom nie odpowiadają cywilizacje, a po drugie wpływy poszczególnych cywilizacji wzajemnie się przenikają. Mając scharakteryzować cywilizację średniowieczną i dowieść, iż de facto była to epoka postępu i rozwoju, dysponujemy szerokim wachlarzem zagadnień, działów kultury, do których ludzie epoki średniowiecza wnieśli swój wkład. Najbardziej wymownym świadectwem potęgi i rozwoju jest architektura. Okres dynamicznego rozwoju budownictwa przypada na lata 1050- 1350r., kiedy powstawały najbardziej wspaniałe i monumentalne dzieła architektoniczne epoki. Pod wpływem prądów religijnych rozwinął sie styl zwany romańskim, którego nazwa miała bezpośrednio kojarzyć z epoką antyku- niedoścignionym wzorem, a także inspiracją. Korzystano z dorobku starożytności w dwojaki sposób to znaczy kopiowano elementy składowe oraz zabytki antyczne stały się zródłem budulca i gotowych części zwłaszcza kolumn. Jeżeli chodzi o sklepienie, to styl romański charakteryzował się typem kolebkowym, pózniej stosowano także krzyżowe. Pewnym novum architektonicznym okazały się dwie wieże...