Aleksander Wielki – żądny władzy wódź czy dalekowzroczny polityk? Historia mało opiewa osób tak wybitnych, tak efektywnych, porywczych i tak odważnych, jak Aleksander Macedoński, któremu bez wątpienia można przypisać wszystkie wyżej wymienione cechy. Ten niezwyciężony król Macedonii urodził się w roku 356 p.n.e, jako syn Filipa II i Olimpias. Od małego wpajano mu, że pojawił się na tym świecie jako półbóg, najwspanialszy z najwspanialszych i najmądrzejszy z najmądrzejszych. Jest to trudne, aby jednoznacznie określić pobudki, jakimi kierował się Aleksander Wielki podczas swoich wypraw. Lecz łatwo skonkretyzować zasady i idee, jakie wykładano przyszłemu zdobywcy w latach dzieciństwa i wczesnej młodości. Jako syn Filipa II nosił w sobie wiele odwagi, samozaparcia i samorealizacji, jego ambicje sięgały krańców świata – bo tego właśnie pragnął jego ojciec, tego sobie życzył, dlatego niezwykle dbał o jego wychowanie i wykształcenie. To bez wątpienia wpłynęło na formę Aleksandra, można powiedzieć, że ten, przez wielu nazywany jako bohater, nie mógł wybrać innej ścieżki życia, a jeżeli nie wojownika i zdobywcy, wspaniałego stratega i władcy. Jeśli wierzyć słowom Plutarcha, Aleksander „słysząc, jak ojciec zabierał kraje, płakał, że mu nic do brania nie zostawił". Pragnieniem następcy Filipa było prześcignięcie wszystkich wyczynów i zasług ojca, zrealizowanie jego celów oraz postawienie sobie nowych, o których nawet tamten nie zamarzył oraz dążenie do nich. W wieku 13 lat Aleksander trafił pod pieczę filozofa Arystotelesa, o którego specjalnie zabiegał Filip II. Umiejętności Arystotelesa sięgały logiki, teorii poezji, polityki, przyrody, fizyki i filozofii. Mędrzec zaszczepił w młodym Macedończyku zainteresowanie literaturą, a wkrótce ulubioną powieścią przyszłego króla stała się „Iliada” Homera, z którą prawdopodobnie nigdy się nie rozstawał. Aleksander Wielki odziedziczył władzę w wieku 20 lat wraz z silnym państwem i dobrze wyszkoloną armią. Niemal natychmiast rozpoczął swoją kampanię – bo już w 334 p.n.e. wyruszył na podbój Persji; najpierw chciał opanować wszystkie porty nad Morzem Śródziemnym, aby wyzwolić je spod perskiej niewoli i aby zmniejszyć ryzyko inwazji wroga na te terytoria, tym samym zdobywając na nich przewagę. Tak doszło do bitwy pod Issos w 333 r. p.n.e., którą Aleksander zwyciężył i tym samym zdobył uznanie w Grecji. Następnie zjawił się w Egipcie uznany już jako wyzwoliciel, gdzie wkrótce mianowano go faraonem, a jakiś czas później Aleksander nakazał budowę miasta Aleksandria. Te działania bez cienia wątpliwości przemawiają na korzyść...