Subkultura bikiniarzy była szczególnie aktywna w latach tuż po śmierci Stalina (1953). Członkowie tej subkultury wywodzili się głównie z młodzieży inteligenckiej z rodzin o wysokim statusie materialnym. Zasadniczym rysem tej subkultury było odrzucenie oficjalnie propagowanych i obowiązujących wzorów i podkreślenie w ten sposób osobistej wolności i niezależności oraz akceptacja tego, co zakazane. A zakazane były nowe trendy, którymi kusiła kultura Zachodu, czyli moda ubierania się, nowa muzyka, głównie jazz, nowe tańce itp. Można więc stwierdzić, że podstawową racją bytu i wyróżnikiem grupowym bikiniarzy była fascynacja Zachodem, przede wszystkim Ameryką. Bikiniarze ubierali się więc w kupowane na bazarach zachodnie, najlepiej amerykańskie ciuchy, słuchali zachodniej muzyki, głównie amerykańskiego jazzu. Cechowała ich troska o elegancję w wyglądzie i manierach oraz zainteresowanie nowymi trendami w kulturze młodzieżowej. Byli niewygodni dla ówczesnych władz. Bycie bikiniarzem w tamtych czasach nie było łatwe i wymagało pewnej odwagi: milicja polowała na nich, obcinając krawaty, a zdarzało się, że golono ich starannie wymodelowane fryzury. Subkultura bikiniarzy wyrosła na afirmacji zakazanego , dlatego zamarła, gdy to, co dotąd zakazane, stało się legalne i częściowo przynajmniej przejęte przez kulturę oficjalną. Termin „chuligan” odnosi się obecnie do osobnika naruszającego normy społeczne. Nazwa „chuligaństwo” w podobnym znaczeniu, a więc jako synonim wykolejonej młodzieży funkcjonowała w Wielkiej Brytanii już w wieku XIX, natomiast dopiero po II wojnie światowej tak określone zjawisko nabrało cech młodzieżowej subkultury. Chuligani pochodzili głównie ze środowisk robotniczych, z rodzin o niskim statusie społecznym. Początkowo przyswajali sobie styl i wygląd bikiniarzy, z czasem jednak zaczęły narastać różnice. Jednak nadal wspólna była im fascynacja popularną kulturą Zachodu. Dla chuligana jednakże bikiniarz stał się modnisiem, maminsynkiem. Struktura grup chuliganów opierała się na grupowej solidarności, bezwzględnym posłuszeństwie wobec przyjętego sposobu postępowania wiążącego członków grupy oraz jej przywódcy. Grupa przyjmowała podział na swoich i obcych: obcymi byli wszyscy spoza własnej grupy i spoza innych grup chuligańskich. Obcy zasługują na pogardę i brutalne potraktowanie. Subkultura chuliganów zanikła już w latach sześćdziesiątych, natomiast przetrwał do dziś termin „chuligan” i „chuligaństwo” jako synonimy dewiacyjnych postaci kultury młodzieżowej. Gitowcy (git-ludzie) stanowią zjawisko rdzennie polskie, chociaż gitowska ideologia,...