Maciej Kazimierz Sarbiewski, Liryki [w:] tegoż, Liryki oraz „Droga rzymska” i fragment „Lechiady”, przeł. Tadeusz Karyłowski, oprac. Mirosław Korolko przy współudziale Jana Okonia, Warszawa 1980. WSTĘP - 1595-1640, podobnie jak Andrzej Frycz Modrzewski zdobył uznanie w Europie, w Polsce w zapomnienie, przekłady: angielski 1646, koniec XVIII wieku niemiecki, francuski, włoski i inne, na polski całość w połowie XIX wieku, Władysław Syrokomla (Ludwik Kondratowicz), najlep-szy – jezuity księdza Tadeusza Karyłowskiego (lata międzywojnne). - biografia: ur. na Mazowszu, Mateusz i Anastazja z Milewskich, , 1612 nowicjat jezuicki w Wil-nie, 1620-1622 teologia w Akademii Iwleńskiej, dokończenie w Rzymie, rozwój talentu poety-ckiego i mecenat Barberinich (zwłaszcza Matteo B, od 1623 papieża Urbana VIII), decyzja polskich władz zakonnych o skierowaniu Sarbiewskiego do pracy pedagogicznej w kraju, wy-kłady z retoryki w Połocku (1626-1627) i Akademii Wileńskiej, zahamowanie rozwoju twórczo-ści (niedocenianie jego utworów przez jezuitów), 1635 kaznodzieja królewski u Władysława IV, nominacja na doktora teologii, męczące życie dworskie ( listy do biskupa płockiego Sta-nisława Łubieńskiego), intrygi, prośba o dymisję u króla (1640), w czasie pożegnalnego kaza-nia wylew, zmarł kilka dni później. - debiut poetycki – anonimowo wydane epigramaty 1619, 1625 trzy księgi Liryków, 1628 + 3 ody i 38 epigramatów, 1634 Lyricorum libri IV, 133 ody i 145 epigramatów, w rękopisach twór-czość wierszowana i prozatorska (kazania polskie, traktaty naukowe), z Lechiady fragment XI księgi, Iter Romanorum 1622 list poetycki z Rzymu do przyjaciela, Mikołaja Kmicica, Silviludia (Zabawy leśne) 1638, nie opublikowane, dopiero w 1759. - chrystianizacja antyku (nazwy mitologiczne zastępowane chrześcijańskimi). TEKST LIBER PRIMUS 1. Do papieża Urbana VIII. Gdy wrogie wojska Turków z Węgier ustąpiły – powraca Szczęście, Pokój, Prawość, Wiara, Obyczaj…, sielankowy obrazek, pastuszek, Ceres, pochwała papieża (wawrzyn). 2. Do Aureliusza Lika. By zbyt nie skarżył się na przeciwności – dzisiaj jest smutny, ale jutro może znów nadejść szczęście, „W człowieczym życiu spala się na przemian/ Śmiech i wzdychanie”. 3. Do Urbana VIII. Wysławia papieża Urbana VIII. 4. Do Kryspa Lewińskiego. By zbytnio nie ufał młodości – stateczność od najmłodszych lat, bogactwo niepewne. 5. Pochwały papieża Urbana VIII – zniósł wiek żelazny, dla niego Ceres Amalteja, ucieka Gwałt, Płacz, Wojny, dla wszystkich król. 6. Do władców Europy. Zachęca ich do odzyskania Wschodu. 7. Do Telefa Lika. Przedstawia niestałość losów...