Ustawa o notariacie :

Art. 16. § 1.Minister Sprawiedliwości odwołuje notariusza, jeżeli notariusz:

1) zrezygnował z prowadzenia kancelarii,

2) z powodu choroby lub ułomności został orzeczeniem komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia uznany za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków notariusza lub bez uzasadnionej przyczyny odmówił poddania się takiemu badaniu, mimo zalecenia rady właściwej izby notarialnej,

3) przekroczył 70 lat życia,

4) został pozbawiony prawa prowadzenia kancelarii orzeczeniem sądu dyscyplinarnego,

5) utracił z mocy wyroku sądowego prawa publiczne lub prawo wykonywania zawodu notariusza.

§ 2.Odwołanie notariusza z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 2 następuje po uprzednim wysłuchaniu notariusza, chyba że nie jest to możliwe.

§ 3.Minister Sprawiedliwości może odwołać notariusza, który uzyskał dwie ujemne oceny w wyniku kolejnych wizytacji przeprowadzonych przez wizytatora samorządu notarialnego lub właściwy organ Ministra Sprawiedliwości. Odwołanie następuje po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej wydanej na wniosek Ministra Sprawiedliwości, w terminie miesięcznym od daty wpływu wniosku. Bezskuteczny upływ tego terminu nie wstrzymuje rozpatrzenia odwołania.

Art. 18. § 1.Notariusz jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których powziął wiadomość ze względu na wykonywane czynności notarialne.

§ 2.Obowiązek zachowania tajemnicy trwa także po odwołaniu notariusza.

§ 3.Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy notariusz składa zeznania jako świadek przed sądem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru państwa albo ważnemu interesowi prywatnemu. W tych wypadkach od obowiązku zachowania tajemnicy może zwolnić notariusza Minister Sprawiedliwości.

§ 4.Obowiązek zachowania tajemnicy nie dotyczy informacji udostępnianych na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł.

Art. 20. § 1.Kancelaria powinna być czynna w dniach powszednich co najmniej 6 godzin dziennie.

§ 2.Rada właściwej izby notarialnej może ustalić 1 dzień powszedni tygodnia jako wolny za przepracowaną sobotę.

§ 3.W wypadkach niecierpiących zwłoki albo szczególnych potrzeb kancelaria może być czynna także w niedziele i święta.

Art. 79.Notariusz dokonuje następujących czynności:

1) sporządza akty notarialne,

2) sporządza poświadczenia,

3) doręcza oświadczenia,

4) spisuje protokoły,

5) sporządza protesty weksli i czeków,

6) przyjmuje na przechowanie dokumenty, pieniądze i papiery wartościowe,

7) sporządza wypisy, odpisy i wyciągi dokumentów,

8) sporządza, na żądanie stron, projekty aktów, oświadczeń i innych dokumentów,

9) sporządza inne czynności wynikające z odrębnych przepisów.

Art. 80. § 1.Akty i dokumenty powinny być sporządzone przez notariusza w sposób zrozumiały i przejrzysty.

§ 2.Przy dokonywaniu czynności notarialnych notariusz jest obowiązany czuwać nad należytym zabezpieczeniem praw i słusznych interesów stron oraz innych osób, dla których czynność ta może powodować skutki prawne.

§ 3.Notariusz jest obowiązany udzielać stronom niezbędnych wyjaśnień dotyczących dokonywanej czynności notarialnej.

§ 4.Notariusz może sprostować protokołem niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Do protokołu nie stosuje się przepisów art. 5, art. 92 § 1 pkt 4-8 i art. 94 § 1.

Art. 81.Notariusz odmówi dokonania czynności notarialnej sprzecznej z prawem.

Ustawa o radcach prawnych :

Art. 1.

1. Ustawa określa zasady wykonywania zawodu radcy prawnego oraz zasady organizacji

i działania samorządu radców prawnych.

2. Tytuł zawodowy „radca prawny” podlega ochronie prawnej.

Art. 2.

Pomoc prawna świadczona przez radcę prawnego ma na celu ochronę prawną interesów

podmiotów, na których rzecz jest wykonywana.

Art. 3.

1. Zawód radcy prawnego może wykonywać osoba, która spełnia wymagania określone

niniejszą ustawą.

2. Radca prawny wykonuje zawód ze starannością wynikającą z wiedzy prawniczej

oraz zasad etyki radcy prawnego.

3. Radca prawny jest obowiązany zachować w tajemnicy wszystko, o czym dowiedział

się w związku z udzieleniem pomocy prawnej.

4. Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej nie może być ograniczony w czasie.

5. Radca prawny nie może być zwolniony z obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej

co do faktów, o których dowiedział się udzielając pomocy prawnej lub

prowadząc sprawę.

6. Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej nie dotyczy informacji udostępnianych

na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu

praniu pieniędzy oraz o finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2003 r. Nr

153, poz. 1505, z późn. zm.1)) – w zakresie określonym tymi przepisami.

Art. 4.

1. Wykonywanie zawodu radcy prawnego polega na świadczeniu pomocy prawnej,

z wyjątkiem występowania w charakterze obrońcy w postępowaniu karnym i w

postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe.

2. (uchylony).

3. (utracił moc).

Art. 6.

1. Zawód radcy prawnego polega na świadczeniu pomocy prawnej, a w szczególności

na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu

projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami.

2. (utracił moc).2)

3. Radca prawny ma prawo sporządzenia poświadczeń odpisów dokumentów za

zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami.

Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie

miejsca jego sporządzenia, na żądanie – również godzinę dokonania czynności.

Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia)

radca prawny stwierdza to w poświadczeniu

Art. 7.

Pomocą prawną jest w szczególności udzielanie porad i konsultacji prawnych, opinii

prawnych, zastępstwo prawne i procesowe.

Art. 11.

1. Radca prawny przy wykonywaniu czynności zawodowych korzysta z wolności

słowa i pisma w granicach określonych przepisami prawa i rzeczową potrzebą.

2. Nadużycie wolności, o której mowa w ust. 1, stanowiące ściganą z oskarżenia

prywatnego zniewagę lub zniesławienie strony lub jej pełnomocnika, świadka,

biegłego albo tłumacza podlega wyłącznie odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Art. 12.

1. Radca prawny podczas i w związku z wykonywaniem czynności zawodowych

korzysta z ochrony prawnej przysługującej sędziemu i prokuratorowi.

2. Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określi strój urzędowy radców

prawnych biorących udział w rozprawach sądowych, uwzględniając uroczysty

charakter stroju, odpowiedni do powagi sądu i utrwalonej tradycji.

Art. 13.

1. Radca prawny nie jest związany poleceniem co do treści opinii prawnej.

2. (uchylony).

Art. 14.

Radca prawny prowadzi samodzielnie sprawy przed organami orzekającymi, dbając

o należyte wykorzystanie przewidzianych przez prawo środków dla ochrony uzasadnionych

interesów jednostki organizacyjnej.

Art. 21.

1. Radca prawny może udzielić dalszego pełnomocnictwa (substytucji) innemu

radcy prawnemu, adwokatowi, prawnikowi zagranicznemu wykonującemu stałą

praktykę w zakresie wynikającym z ustawy o świadczeniu przez prawników zagranicznych

pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej.

2. W razie potrzeby dziekan rady okręgowej izby radców prawnych wyznacza z

urzędu zastępcę radcy prawnego, który został skreślony z listy radców prawnych

albo nie może czasowo wykonywać czynności zawodowych. Decyzja dziekana

upoważnia wyznaczonego radcę prawnego do prowadzenia podejmowanych

spraw i jest równoznaczna z udzieleniem dalszego pełnomocnictwa procesowego.

Art. 22.

1. Radca prawny może odmówić udzielenia pomocy prawnej tylko z ważnych powodów.

2. Radca prawny, wypowiadając pełnomocnictwo, umowę zlecenia lub umowę o

pracę, obowiązany jest wykonać wszystkie niezbędne czynności, aby okolicz

ność ta nie miała negatywnego wpływu na dalszy tok prowadzonych przez niego

spraw.

Art. 28.

1. Zawieszenie prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego następuje w wypadku:

1) wykonywania zawodu adwokata;

2) podjęcia pracy w organach wymiaru sprawiedliwości, w organach ścigania

lub kancelarii notarialnej;

3) podjęcia pracy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

2. Zawieszenie prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego następuje także z

chwilą uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego o zastosowaniu tej kary.

3. Zawieszenia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego nie stosuje się

wobec zatrudnionych na stanowiskach radców prawnych w organach, o których

mowa w ust. 1 pkt 2.

4. Uchwała rady okręgowej izby radców prawnych w sprawie zawieszenia prawa

do wykonywania zawodu radcy prawnego powinna być podjęta w terminie 30

dni od powzięcia wiadomości o zaistnieniu zdarzenia, o którym mowa w ust. 1 i

2.

5. Od uchwały, o której mowa w ust. 4, zainteresowanemu służy odwołanie do

Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w terminie 14 dni od dnia doręczenia

uchwały. Uchwała Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych powinna

być podjęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia odwołania.

6. Od uchwały Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych zainteresowanemu

służy odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, zgodnie z Kodeksem postępowania

administracyjnego.

7. Od ostatecznej decyzji Ministra Sprawiedliwości zainteresowanemu oraz Prezydium

Krajowej Rady Radców Prawnych służy skarga do sądu administracyjnego

w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.

Art. 29.

Skreślenie z listy radców prawnych następuje w wypadku:

1) wniosku radcy prawnego;

2) (uchylony);

3) choćby częściowego ograniczenia zdolności do czynności prawnych;

4) utraty z mocy wyroku sądowego praw publicznych;

4a) nieuiszczania składek członkowskich za okres dłuższy niż jeden rok;

5) śmierci radcy prawnego;

5a) (utracił moc)6);

6) orzeczenia dyscyplinarnego lub wyroku sądowego o pozbawieniu prawa do

wykonywania zawodu radcy prawnego.

Ustawa o rzeczniku praw obywatelskich :

Art. 7.

1. Sejm odwołuje Rzecznika przed upływem okresu, na jaki został powołany, jeżeli:

1) zrzekł się wykonywania obowiązków,

2) stał się trwale niezdolny do pełnienia obowiązków na skutek choroby,

ułomności lub upadku sił - stwierdzonych orzeczeniem lekarskim,

3) złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne, stwierdzone prawomocnym

orzeczeniem sądu.

2. Sejm odwołuje Rzecznika przed upływem okresu, na jaki został powołany, również

jeżeli Rzecznik sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu.

3. Sejm podejmuje uchwałę w sprawie odwołania Rzecznika, w przypadku określonym

w ust. 1 pkt 1, na wniosek Marszałka Sejmu.

4. Sejm podejmuje uchwałę w sprawie odwołania Rzecznika, w przypadkach określonych

w ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 2, na wniosek Marszałka Sejmu lub grupy co

najmniej 35 posłów, większością co najmniej 3/5 głosów w obecności co najmniej

połowy ustawowej liczby posłów.

Art. 8.

1. Rzecznik podejmuje czynności przewidziane w ustawie, jeżeli poweźmie wiadomość

wskazującą na naruszenie wolności i praw człowieka i obywatela, w

tym zasady równego traktowania.

2. Rzecznik regularnie sprawdza sposób traktowania osób pozbawionych wolności.

Art. 9.

Podjęcie czynności przez Rzecznika następuje:

1) na wniosek obywateli lub ich organizacji,

2) na wniosek organów samorządów,

2a) na wniosek Rzecznika Praw Dziecka,

3) z własnej inicjatywy.

Art. 11.

1. Rzecznik po zapoznaniu się z każdym skierowanym do niego wnioskiem może:

1) podjąć sprawę,

2) poprzestać na wskazaniu wnioskodawcy przysługujących mu środków działania,

3) przekazać sprawę według właściwości,

4) nie podjąć sprawy

– zawiadamiając o tym wnioskodawcę i osobę, której sprawa dotyczy.

2. W zakresie realizacji zasady równego traktowania między podmiotami prywatnymi

Rzecznik może podjąć działania, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

Art. 12.

Podejmując sprawę Rzecznik może:

1) samodzielnie prowadzić postępowanie wyjaśniające,

2) zwrócić się o zbadanie sprawy lub jej części do właściwych organów, w

szczególności organów nadzoru, prokuratury, kontroli państwowej, zawodowej

lub społecznej,

3) zwrócić się do Sejmu o zlecenie Najwyższej Izbie Kontroli przeprowadzenia

kontroli dla zbadania określonej sprawy lub jej części.

Art. 13.

1. Prowadząc postępowanie, o którym mowa w art. 12 pkt 1, Rzecznik ma prawo:

1) zbadać, nawet bez uprzedzenia, każdą sprawę na miejscu,

2) żądać złożenia wyjaśnień, przedstawienia akt każdej sprawy prowadzonej

przez naczelne i centralne organy administracji państwowej, organy administracji

rządowej, organy organizacji spółdzielczych, społecznych, zawodowych

i społeczno-zawodowych oraz organy jednostek organizacyjnych posiadających

osobowość prawną, a także organy jednostek samorządu terytorialnego

i samorządowych jednostek organizacyjnych,

3) żądać przedłożenia informacji o stanie sprawy prowadzonej przez sądy, a

także prokuraturę i inne organy ścigania oraz żądać do wglądu w Biurze

Rzecznika Praw Obywatelskich akt sądowych i prokuratorskich oraz akt innych

organów ścigania po zakończeniu postępowania i zapadnięciu rozstrzygnięcia,

4) zlecać sporządzanie ekspertyz i opinii.

1a. Podczas wykonywania zadania, o którym mowa w art. 8 ust. 2, Rzecznik ma

również prawo:

1) rejestrować dźwięk lub obraz w miejscach, w których przebywają osoby pozbawione

wolności, za zgodą osób, które będą rejestrowane,

2) odbywać spotkania z osobami pozbawionymi wolności, bez obecności innych

osób, a także z innymi osobami, co do których uzna, że mogą dostarczyć

istotnych informacji.

1b. Zarejestrowany obraz i dźwięk:

1) przechowuje się w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich, w pomieszczeniach

zabezpieczonych przed dostępem osób nieupoważnionych, przez

okres niezbędny w danej sprawie, jednak nie dłużej niż przez 10 lat,

2) udostępnia się osobie, która została zarejestrowana, a także jej przedstawicielowi

ustawowemu lub pełnomocnikowi.

2. W sprawach stanowiących informację niejawną o klauzuli tajności „tajne” lub

„ściśle tajne” udzielanie informacji lub umożliwianie Rzecznikowi wglądu do

akt następuje na zasadach i w trybie określonych w przepisach o ochronie informacji

niejawnych.

3. Rzecznik odmawia ujawnienia nazwiska i innych danych osobowych skarżącego,

w tym także wobec organów władzy publicznej, jeżeli uzna to za niezbędne

dla ochrony wolności, praw i interesów jednostki.

Art. 14.

Po zbadaniu sprawy Rzecznik może:

1) wyjaśnić wnioskodawcy, że nie stwierdził naruszenia wolności i praw człowieka

i obywatela,

2) skierować wystąpienie do organu, organizacji lub instytucji, w których działalności

stwierdził naruszenie wolności i praw człowieka i obywatela; wystąpienie

takie nie może naruszać niezawisłości sędziowskiej,

3) zwrócić się do organu nadrzędnego nad jednostką, o której mowa w pkt 2, z

wnioskiem o zastosowanie środków przewidzianych w przepisach prawa,

4) żądać wszczęcia postępowania w sprawach cywilnych, jak również wziąć

udział w każdym toczącym się już postępowaniu - na prawach przysługujących

prokuratorowi,

5) żądać wszczęcia przez uprawnionego oskarżyciela postępowania przygotowawczego

w sprawach o przestępstwa ścigane z urzędu,

6) zwrócić się o wszczęcie postępowania administracyjnego, wnosić skargi do

sądu administracyjnego, a także uczestniczyć w tych postępowaniach - na

prawach przysługujących prokuratorowi,

7) wystąpić z wnioskiem o ukaranie, a także o uchylenie prawomocnego rozstrzygnięcia

w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, na zasadach i w

trybie określonych w odrębnych przepisach,

8) wnieść kasację lub rewizję nadzwyczajną od prawomocnego orzeczenia, na

zasadach i w trybie określonych w odrębnych przepisach.

Art. 16.

1. W związku z rozpatrywanymi sprawami Rzecznik może przedstawiać właściwym

organom, organizacjom i instytucjom oceny i wnioski zmierzające do zapewnienia

skutecznej ochrony wolności i praw człowieka i obywatela i usprawnienia

trybu załatwiania ich spraw.

2. Rzecznik może również:

1) występować do właściwych organów z wnioskami o podjęcie inicjatywy

ustawodawczej bądź o wydanie lub zmianę innych aktów prawnych w

sprawach dotyczących wolności i praw człowieka i obywatela,

2) występować do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskami w sprawach, o

których mowa w art. 188 Konstytucji,

3) zgłosić udział w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawach

skarg konstytucyjnych i brać udział w tym postępowaniu,

4) występować z wnioskami do Sądu Najwyższego o podjęcie uchwały mającej

na celu wyjaśnienie przepisów prawnych budzących wątpliwości w praktyce

lub których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie.

3. W przypadku wystąpienia przez Rzecznika do Trybunału Konstytucyjnego z

wnioskiem, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, informuje on o tym Rzecznika Praw

Dziecka, jeżeli wniosek dotyczy praw dziecka.

Art. 17.

1. Organ, organizacja lub instytucja, do których zwróci się Rzecznik, obowiązane

są z nim współdziałać i udzielać mu pomocy, a w szczególności:

1) zapewniać dostęp do akt i dokumentów na zasadach określonych w art. 13,

2) udzielać Rzecznikowi żądanych przez niego informacji i wyjaśnień,

3) udzielać wyjaśnień dotyczących podstawy faktycznej i prawnej swoich rozstrzygnięć,

4) ustosunkowywać się do ogólnych ocen, uwag i opinii Rzecznika.

2. Rzecznik może określić termin, w jakim powinny być dokonane czynności, o

których mowa w ust. 1.

Art. 17a.

Rzecznik współdziała ze stowarzyszeniami, ruchami obywatelskimi, innymi dobrowolnymi

zrzeszeniami i fundacjami oraz z zagranicznymi i międzynarodowymi organami

i organizacjami na rzecz ochrony wolności i praw człowieka i obywatela,

także w zakresie równego traktowania.

Art. 19.

1. Rzecznik corocznie informuje Sejm i Senat o swojej działalności oraz o stanie

przestrzegania wolności i praw człowieka i obywatela, w tym przekazuje:

1) informację o prowadzonej działalności w obszarze równego traktowania

oraz jej wynikach,

2) informację o przestrzeganiu zasady równego traktowania w Rzeczypospolitej

Polskiej, przygotowaną w szczególności na podstawie badań, o których

mowa w art. 17b pkt 2,

3) wnioski oraz rekomendacje dotyczące działań, które należy podjąć w celu

zapewnienia przestrzegania zasady równego traktowania.

2. Informacja Rzecznika podawana jest do wiadomości publicznej.

3. Rzecznik może przedkładać Sejmowi i Senatowi określone sprawy wynikające z

jego działalności.

4. Rzecznik na wniosek Marszałka Sejmu przedstawia informację lub podejmuje

czynności w określonych sprawach.

Ustawa o prokuraturze :

Art. 6.

1. Prokuratorami powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury są prokuratorzy

Prokuratury Generalnej, prokuratur apelacyjnych, prokuratur okręgowych i

rejonowych.

2. Prokuratorami wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury są prokuratorzy

Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wojskowych prokuratur okręgowych i

wojskowych prokuratur garnizonowych.

3. Prokuratorami Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko

Narodowi Polskiemu są prokuratorzy Głównej Komisji Ścigania Zbrodni

przeciwko Narodowi Polskiemu, prokuratorzy oddziałowych komisji ścigania

zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, prokuratorzy Biura Lustracyjnego oraz

prokuratorzy oddziałowych biur lustracyjnych.

Art. 11.

1. Prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorów

wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury powołuje Prokurator

Generalny na wniosek Krajowej Rady Prokuratury.

2. Kandydat na stanowisko prokuratorskie przedstawia informację z Krajowego Rejestru

Karnego dotyczącą jego osoby i zaświadczenie stwierdzające, że jest

zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków prokuratora, z zastrzeżeniem

ust. 4. Wydanie zaświadczenia oraz badanie kandydata na stanowisko

prokuratorskie odbywa się na zasadach dotyczących kandydata na stanowisko

sędziowskie.

2a. Kandydat na stanowisko prokuratorskie urodzony przed dniem 1 sierpnia 1972 r.

przedstawia również oświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia

18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa

państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z

2007 r. Nr 63, poz. 425, z późn. zm.1)) albo informację, o której mowa w art. 7

ust. 3a tej ustawy.

3. Prokurator Generalny zasięga od właściwego komendanta wojewódzkiego (Stołecznego)

Policji informacji o kandydatach do objęcia stanowiska prokuratorskiego

zgłoszonych przez Krajową Radę Prokuratury, z zastrzeżeniem ust. 4. Informacje

o kandydacie do objęcia stanowiska prokuratorskiego uzyskuje się i

sporządza na zasadach określonych dla informacji o kandydacie do objęcia stanowiska

sędziowskiego.

4. Przedstawianie informacji i zaświadczenia, o których mowa w ust. 2, a także zasięganie

informacji, o której mowa w ust. 3, nie dotyczy kandydatów zajmujących

stanowisko prokuratora oraz stanowisko sędziego sądu powszechnego, administracyjnego

lub wojskowego.

5. Przedstawiając informację, o której mowa w ust. 3, komendant wojewódzki (Stołeczny)

Policji przekazuje Prokuratorowi Generalnemu wszystkie zebrane materiały

służące do sporządzenia informacji.

6. Prokurator Generalny, przed rozpatrzeniem kandydatury, zawiadamia kandydata

na stanowisko prokuratorskie o treści informacji uzyskanej od komendanta wojewódzkiego

(Stołecznego) Policji.

Art. 13a.

1. Prokuratora okręgowego powołuje Prokurator Generalny spośród prokuratorów,

na wniosek właściwego prokuratora apelacyjnego, po zasięgnięciu opinii zgromadzenia

prokuratorów w prokuraturze apelacyjnej.

2. Kandydata na prokuratora okręgowego Prokurator Generalny przedstawia zgromadzeniu

prokuratorów, w celu wydania opinii.

3. W razie wydania negatywnej opinii o kandydacie, zgromadzenie prokuratorów

może przedstawić Prokuratorowi Generalnemu własnego kandydata na prokuratora

okręgowego.

4. Po uzyskaniu opinii o kandydacie Prokurator Generalny podejmuje decyzję w

przedmiocie powołania go do pełnienia funkcji prokuratora okręgowego bądź

powołania do pełnienia tej funkcji kandydata przedstawionego przez zgromadzenie

prokuratorów.

5. W przypadku niepowołania do pełnienia funkcji prokuratora okręgowego żadnego

z kandydatów, o których mowa w ust. 4, Prokurator Generalny przedstawia

zgromadzeniu prokuratorów nowego kandydata na prokuratora okręgowego.

Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się.

6. Zastępcę prokuratora okręgowego powołuje Prokurator Generalny spośród prokuratorów,

na wniosek prokuratora okręgowego, po zasięgnięciu opinii właściwego

prokuratora apelacyjnego oraz kolegium prokuratury apelacyjnej.

7. Prokurator okręgowy i zastępca prokuratora okręgowego są powoływani na sześcioletnią

kadencję i nie mogą być ponownie powołani na bezpośrednio następującą

kolejną kadencję do pełnienia tych samych funkcji.

Art. 14.

1. Prokuratorem może być powołany ten, kto:

1) posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

2) jest nieskazitelnego charakteru;

3) ukończył wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne

uznane w Polsce;

4) jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków prokuratora;

5) ukończył 26 lat;

6) złożył egzamin prokuratorski lub sędziowski;

7) pracował w charakterze asesora prokuratorskiego lub sądowego co najmniej

rok albo odbył w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury

okres służby przewidziany w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

2. Na prokuratora w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury może

być powołany oficer zawodowy, oficer służby okresowej, zwani dalej „oficerem”,

lub prokurator powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury.

3. Wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 6 i 7, nie dotyczą:

1) osób, które pracowały w polskiej szkole wyższej, w Polskiej Akademii Nauk,

w instytucie badawczym lub innej placówce naukowej i mają tytuł naukowy profesora albo stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych;

2) sędziów;

3) adwokatów, radców prawnych oraz prezesa, wiceprezesa, starszych radców

lub radców Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, którzy wykonywali ten

zawód lub zajmowali takie stanowisko przez co najmniej trzy lata.

4. Wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 7, nie dotyczą notariuszy.

5. (uchylony).

6. (uchylony).

7. (uchylony).

Art. 16.

1. Prokurator Generalny może odwołać prokuratora jednostki organizacyjnej prokuratury,

jeżeli prokurator, mimo dwukrotnego ukarania przez sąd dyscyplinarny

karą wymienioną w art. 67 ust. 1 pkt 2–4 lub art. 113 pkt 2–4, popełnił przewinienie

służbowe, a w tym dopuścił się oczywistej obrazy przepisów prawa lub

uchybił godności urzędu prokuratorskiego; przed podjęciem decyzji Prokurator

Generalny wysłuchuje wyjaśnień prokuratora, chyba że nie jest to możliwe, oraz

zasięga odpowiednio opinii zebrania prokuratorów Prokuratury Generalnej lub

Naczelnej Prokuratury Wojskowej albo opinii właściwego zgromadzenia prokuratorów

w prokuraturze apelacyjnej.

2. Prokurator Generalny może odwołać prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej

prokuratury na wniosek Ministra Obrony Narodowej w wypadkach, gdy

przepisy o służbie wojskowej przewidują zwolnienie z zawodowej służby wojskowej.

3. Prokurator Generalny odwołuje prokuratora jednostki organizacyjnej prokuratury,

który zrzekł się stanowiska prokuratora.

3a. Na wniosek prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, niebędącego

oficerem, który zrzekł się stanowiska prokuratora, Prokurator Generalny

powołuje go na stanowisko równorzędne w powszechnej jednostce organizacyjnej

prokuratury, niezależnie od liczby stanowisk prokuratorskich, chyba że nie

spełnia on warunków wymaganych do powołania na stanowisko prokuratora.

3b. W razie odmowy powołania, o którym mowa w ust. 3a, zainteresowanemu służy

skarga do Sądu Najwyższego.

4. Stosunek służbowy prokuratora wygasa po upływie trzech miesięcy od doręczenia

zawiadomienia o odwołaniu, chyba że na wniosek zainteresowanego prokuratora

określono krótszy termin.

4a. Prawomocne orzeczenie sądu dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby prokuratorskiej

oraz prawomocne orzeczenie sądu orzekające wobec prokuratora środek

karny pozbawienia praw publicznych, zakazu zajmowania stanowiska prokuratora,

degradacji lub wydalenia z zawodowej służby wojskowej, pociąga za sobą

z mocy prawa utratę stanowiska prokuratora; stosunek służbowy prokuratora

wygasa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

4b. W przypadku uchylenia orzeczenia sądu dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby

prokuratorskiej przez Sąd Najwyższy w wyniku kasacji, o której mowa w art. 83

ust. 2, prokuratora przywraca się do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku

z zachowaniem ciągłości stosunku służbowego i z prawem do wynagrodzenia

za okres faktycznego pozostawania poza służbą.

4c. W przypadku uchylenia, w trybie określonym w ust. 4b, orzeczenia sądu dyscyplinarnego

o wydaleniu ze służby prokuratorskiej, wydanego w stosunku do będącego

oficerem prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury,

przywrócenie do tej służby następuje na stanowisko równorzędne przeznaczone

dla osoby niebędącej oficerem.

5. (utracił moc).

5a. Stosunek służbowy prokuratora wygasa z dniem utraty przez niego obywatelstwa

polskiego.

6. (uchylony).

Art. 19.

1. W prokuraturze apelacyjnej działa zgromadzenie prokuratorów, które składa się

z prokuratorów prokuratury apelacyjnej oraz delegatów prokuratorów prokuratur

okręgowych i rejonowych działających na obszarze właściwości prokuratury

apelacyjnej. Delegatów prokuratorów prokuratur okręgowych i rejonowych, w

liczbie równej liczbie prokuratorów prokuratury apelacyjnej, wybierają na okres

dwóch lat, po połowie, zebrania prokuratorów prokuratur okręgowych i zebrania

prokuratorów prokuratur rejonowych; Prokurator Generalny ustala regulamin

wyboru delegatów.

2. Przewodniczącym zgromadzenia prokuratorów jest prokurator apelacyjny.

3. Posiedzenie zgromadzenia prokuratorów zwołuje prokurator apelacyjny z inicjatywy

własnej lub Prokuratora Generalnego, kolegium prokuratury apelacyjnej

albo jednej piątej liczby członków zgromadzenia.

Art. 23.

1. Krajowa Rada Prokuratury składa się z dwudziestu pięciu członków. W jej skład

wchodzą: Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, przedstawiciel Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej, czterech posłów, dwóch senatorów, prokurator

wybrany przez zebranie prokuratorów Naczelnej Prokuratury Wojskowej,

prokurator wybrany przez zebranie prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej –

Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, trzech prokuratorów

wybranych przez zebranie prokuratorów Prokuratury Generalnej oraz jedenastu

prokuratorów, wybranych przez zgromadzenia prokuratorów w prokuraturach

apelacyjnych.

2. Kadencja Krajowej Rady Prokuratury trwa 4 lata.

3. Krajowa Rada Prokuratury działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu.

4. Osoba powołana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej pełni swoją funkcję

w Krajowej Radzie Prokuratury bez oznaczania okresu kadencji i może być odwołana

w każdym czasie.

5. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wybiera spośród posłów czterech członków Krajowej

Rady Prokuratury na okres swojej kadencji. Senat Rzeczypospolitej Polskiej

wybiera spośród senatorów dwóch członków Krajowej Rady Prokuratury

na okres swojej kadencji.

6. Prokurator może pełnić funkcję wybieranego członka Krajowej Rady Prokuratury

tylko dwie kadencje.

Art. 66.

1. Prokurator odpowiada dyscyplinarnie za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą

i rażącą obrazę przepisów prawa i uchybienia godności urzędu prokuratorskiego.

1a. Prokurator odpowiada dyscyplinarnie także za swoje postępowanie przed objęciem

stanowiska, jeżeli uchybił godności piastowanego wówczas urzędu państwowego

lub okazał się niegodnym urzędu prokuratorskiego.

2. Za nadużycie wolności słowa przy wykonywaniu obowiązków służbowych, stanowiące

ściganą z oskarżenia prywatnego zniewagę strony, jej pełnomocnika lub

obrońcy, kuratora, świadka, biegłego lub tłumacza, prokurator odpowiada tylko

dyscyplinarnie.

Ustawa o sądach powszechnych :

Art. 10.

§ 1. Sąd rejonowy tworzy się dla jednej lub większej liczby gmin; w uzasadnionych

przypadkach moŜe być utworzony więcej niŜ jeden sąd rejonowy w obrębie tej samej gminy.

3

§ 2. Sąd okręgowy tworzy się dla obszaru właściwości co najmniej dwóch sądów

rejonowych, zwanego dalej "okręgiem sądowym".

§ 3. Sąd apelacyjny tworzy się dla obszaru właściwości co najmniej dwóch okręgów

sądowych, zwanego dalej "obszarem apelacji".

Art. 12.

§ 1. Sąd rejonowy dzieli się na wydziały:

1) cywilny - do spraw z zakresu prawa cywilnego,

2) karny - do spraw z zakresu prawa karnego, w tym do spraw o wykroczenia rozpoznawanych

w drugiej instancji,

3) rodzinny i nieletnich (sąd rodzinny) - do spraw:

a) z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego,

b) dotyczących demoralizacji i czynów karalnych nieletnich,

c) dotyczących leczenia osób uzaleŜnionych od alkoholu oraz od środków odurzających i

psychotropowych,

d) naleŜących do sądu opiekuńczego na podstawie odrębnych ustaw,

4) pracy (sąd pracy) - do spraw z zakresu prawa pracy,

5) ksiąg wieczystych - do prowadzenia ksiąg wieczystych oraz do innych spraw cywilnych z

zakresu postępowania wieczystoksięgowego.

§ 2. W sądzie rejonowym mającym siedzibę w mieście będącym siedzibą sądu

okręgowego, w którym jest utworzony wydział ubezpieczeń społecznych albo wydział pracy i

ubezpieczeń społecznych, tworzy się wydział ubezpieczeń społecznych do spraw z zakresu

ubezpieczeń społecznych, naleŜących do właściwości sądów rejonowych w tym samym okręgu

sądowym, albo w miejsce wydziału, o którym mowa w § 1 pkt 4, tworzy się wydział pracy i

ubezpieczeń społecznych do spraw z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych

naleŜących do właściwości sądów rejonowych w tym samym okręgu sądowym. W

uzasadnionych przypadkach wydziały te moŜna utworzyć takŜe w innym sądzie rejonowym.

§ 3. W sądzie rejonowym mającym siedzibę w mieście będącym siedzibą sądu

okręgowego tworzy się wydział gospodarczy albo wydziały gospodarcze (sąd gospodarczy) - do

spraw gospodarczych oraz innych spraw z zakresu prawa gospodarczego i cywilnego,

powierzonych sądom gospodarczym na podstawie odrębnych przepisów. W uzasadnionych

przypadkach wydział gospodarczy moŜna utworzyć takŜe w innym sądzie rejonowym.

§ 4. Do orzekania w jednostkach, o których mowa w § 1 pkt 4, wyznacza się sędziów

wykazujących szczególną znajomość problematyki spraw pracowniczych, a do orzekania w

4

jednostkach, o których mowa w § 2, takŜe sędziów wykazujących szczególną znajomość celów

ubezpieczenia i potrzeb osób ubezpieczonych.

§ 5. Do orzekania w jednostkach, o których mowa w § 3, wyznacza się sędziów

wykazujących szczególną znajomość problematyki gospodarczej.

Art. 13.

§ 1. W sądzie rejonowym mogą być tworzone, w jego siedzibie lub poza jego siedzibą, sądy

grodzkie jako wydziały lub wydziały zamiejscowe sądów rejonowych.

§ 2. Sądom grodzkim powierza się rozpoznawanie spraw:

1) o wykroczenia w pierwszej instancji,

2) o wykroczenia skarbowe oraz o przestępstwa skarbowe, z wyjątkiem spraw podlegających

rozpoznaniu w postępowaniu zwyczajnym,

3) o przestępstwa ścigane z oskarŜenia prywatnego,

3a) przestępstwa podlegające rozpoznawaniu w postępowaniu przyspieszonym,

4) o pozostałe przestępstwa, podlegające rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym,

5) cywilnych podlegających rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, z wyjątkiem spraw

rozpoznawanych w europejskim postępowaniu nakazowym, oraz dotyczących depozytów

sądowych i przepadku rzeczy.

§ 3. Sądy grodzkie tworzy i znosi Minister Sprawiedliwości w drodze rozporządzenia. W

rozporządzeniu o utworzeniu sądu grodzkiego naleŜy określić jego siedzibę, obszar właściwości

w granicach obszaru właściwości sądu rejonowego oraz zakres spraw przekazanych do

rozpoznawania sądowi grodzkiemu, spośród spraw wymienionych w § 2. Przy tworzeniu i

znoszeniu sądów grodzkich naleŜy kierować się ilością spraw wpływających do sądów oraz

względami ekonomii postępowania sądowego.

Art. 16.

§ 1. Sąd okręgowy dzieli się na wydziały:

1) cywilny - do rozpoznawania w pierwszej instancji spraw cywilnych i rodzinnych oraz do

rozpoznawania w drugiej instancji spraw cywilnych oraz spraw naleŜących do właściwości

sądów rodzinnych, z wyjątkiem spraw przeciwko nieletnim o popełnienie czynu karalnego,

jeŜeli wobec nieletniego zastosowano środek poprawczy lub gdy środek odwoławczy

zawiera wniosek o orzeczenie środka poprawczego,

2) karny - do spraw z zakresu prawa karnego w pierwszej i drugiej instancji, do spraw

zgodności z prawdą oświadczeń lustracyjnych w pierwszej instancji oraz do spraw

rozpoznawanych w drugiej instancji przeciwko nieletnim o popełnienie czynu karalnego,

jeŜeli wobec nieletniego zastosowano środek poprawczy lub gdy środek odwoławczy

zawiera wniosek o orzeczenie środka poprawczego,

5

3) penitencjarny i nadzoru nad wykonywaniem orzeczeń karnych - do spraw penitencjarnych i

nadzoru nad sądowym postępowaniem wykonawczym w sprawach z zakresu prawa

karnego,

4) pracy (sąd pracy) - do spraw z zakresu prawa pracy oraz wydział ubezpieczeń społecznych

(sąd ubezpieczeń społecznych) - do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych,

5) gospodarczy (sąd gospodarczy) - do spraw gospodarczych.

§ 2. W sądzie okręgowym, w którym wpływ spraw z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń

społecznych jest niewielki, zamiast odrębnych wydziałów pracy i ubezpieczeń społecznych

tworzy się wydział pracy i ubezpieczeń społecznych (sąd pracy i ubezpieczeń społecznych).

§ 3. Do orzekania w jednostkach organizacyjnych, o których mowa w § 1 pkt 4 oraz w § 2,

wyznacza się sędziów wykazujących szczególną znajomość problematyki spraw pracowniczych

oraz celów ubezpieczenia i potrzeb osób ubezpieczonych.

§ 4. Do orzekania w jednostkach, o których mowa w § 1 pkt 5, wyznacza się sędziów

wykazujących się szczególną znajomością problematyki gospodarczej.

§ 5. W Sądzie Okręgowym w Warszawie działają ponadto jako wydziały:

1) odrębna jednostka organizacyjna do spraw z zakresu ochrony konkurencji, regulacji

energetyki, telekomunikacji i transportu kolejowego (sąd ochrony konkurencji i

konsumentów),

2) odrębna jednostka organizacyjna do spraw rejestrowych powierzonych temu sądowi na

podstawie odrębnych przepisów,

3) odrębna jednostka organizacyjna do spraw z zakresu ochrony wspólnotowych znaków

towarowych i wspólnotowych wzorów przemysłowych (sąd wspólnotowych znaków

towarowych i wzorów przemysłowych).

§ 6. Minister Sprawiedliwości, w drodze zarządzenia, wskazuje wydział sądu okręgowego

rozpoznający środki odwoławcze w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Art. 20.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, w drodze

rozporządzenia:

1) tworzy i znosi sądy oraz ustala ich siedziby i obszary właściwości,

2) może przekazać jednemu sądowi okręgowemu rozpoznawanie spraw z zakresu prawa

pracy lub ubezpieczeń społecznych z właściwości innego okręgu sądowego z obszaru tej

samej apelacji, a jednemu sądowi rejonowemu - rozpoznawanie spraw z zakresu prawa

pracy z obszaru właściwości więcej niż jednego spośród sądów rejonowych działających w

tym samym okręgu sądowym,

3) może przekazać jednemu sądowi okręgowemu rozpoznawanie spraw gospodarczych z

innego okręgu sądowego z obszaru tej samej apelacji oraz utworzyć odrębne jednostki

organizacyjne do spraw gospodarczych (sądy gospodarcze) w sądach rejonowych,

3a) może przekazać jednemu sądowi okręgowemu rozpoznawanie spraw zgodności z prawdą

oświadczeń lustracyjnych z właściwości innego sądu okręgowego z obszaru tej samej

apelacji, kierując się ilością spraw wpływających do sądów okręgowych oraz względami

ekonomii postępowania lustracyjnego;

4) może przekazać jednemu sądowi rejonowemu rozpoznawanie spraw należących do

kompetencji wydziału rodzinnego i nieletnich w zakresie właściwości więcej niż jednego

spośród sądów rejonowych działających w tym samym okręgu sądowym,

5) może przekazać jednemu sądowi rejonowemu - sądowi gospodarczemu, w którym został

utworzony wydział dla spraw upadłościowych i układowych, rozpoznawanie tych spraw,

należących do właściwości innych sądów rejonowych - sądów gospodarczych, działających

w tym samym okręgu sądowym,

6) może powierzyć, kierując się ilością spraw wpływających do sądów rejestrowych oraz

względami ekonomii postępowania rejestrowego:

a) prowadzenie rejestrów, przekazanych ustawami do właściwych sądów rejonowych,

jednemu z nich dla dwu lub więcej tych sądów,

b) prowadzenie Krajowego Rejestru Sądowego jednemu z sądów rejonowych (sądów

gospodarczych) dla obszaru właściwości dwu lub więcej tych sądów lub części obszarów

ich właściwości,

7) może przekazać jednemu sądowi rejonowemu rozpoznawanie spraw należących do

kompetencji wydziału ksiąg wieczystych w zakresie właściwości więcej niż jednego spośród

sądów rejonowych działających w tym samym okręgu sądowym,

8) może przekazać jednemu sądowi rejonowemu rozpoznawanie spraw należących do

kompetencji sądów grodzkich w zakresie właściwości więcej niż jednego spośród sądów

rejonowych działających w tym samym okręgu sądowym,

9) może przekazać jednemu sądowi rejonowemu rozpoznawanie spraw w elektronicznym

postępowaniu upominawczym należących do właściwości innych sądów rejonowych.

Art. 21.

§ 1. Organami sądów są:

1) w sądzie rejonowym - prezes sądu,

7

2) w sądzie okręgowym - prezes sądu oraz kolegium sądu okręgowego,

3) w sądzie apelacyjnym - prezes sądu oraz kolegium sądu apelacyjnego,

4) dyrektor sądu apelacyjnego oraz dyrektor sądu okręgowego, a w sądzie rejonowym, w

razie jego powołania, kierownik finansowy sądu w obszarach określonych w § 2.

§ 2. Zadania przypisane kierownikowi jednostki na podstawie odrębnych przepisów w

zakresie finansowym i gospodarczym, kontroli finansowej, gospodarowania mieniem Skarbu

Państwa oraz audytu wewnętrznego, w tych obszarach, wykonuje dyrektor danego sądu, a w

sądzie rejonowym, w razie powołania, kierownik finansowy sądu.

§ 3. Dyrektor sądu oraz kierownik finansowy sądu podlega służbowo prezesowi sądu, z

zastrzeżeniem art. 177 § 4.

Art. 30.

§ 1. Kolegium sądu okręgowego składa się z czterech do ośmiu członków, wybieranych

przez zgromadzenie ogólne sędziów okręgu, spośród jego członków, będących sędziami sądu

okręgowego oraz z prezesa sądu okręgowego. Liczbę członków kolegium pochodzących z

wyboru ustala zgromadzenie ogólne sędziów okręgu.

§ 2. Do kolegium sądu okręgowego stosuje się odpowiednio przepisy art. 28 § 2-6.

Art. 33.

§ 1. Zgromadzenie ogólne sędziów sądu apelacyjnego składa się z sędziów tego sądu.

§ 2. Przewodniczącym zgromadzenia ogólnego sędziów sądu apelacyjnego jest prezes

sądu apelacyjnego. W razie nieobecności prezesa sądu, obowiązki przewodniczącego pełni

najstarszy słuŜbą wiceprezes tego sądu.

§ 3. Członkowie zgromadzenia ogólnego sędziów sądu apelacyjnego są obowiązani brać

udział w posiedzeniach zgromadzenia. Delegowanie do pełnienia czynności na podstawie art.

77 nie zwalnia członka zgromadzenia od tego obowiązku.

§ 4. Sędziowie niebędący członkami zgromadzenia ogólnego sędziów sądu apelacyjnego

mogą brać udział w posiedzeniu tego zgromadzenia, bez prawa głosu i wyboru.

§ 5. Do podjęcia uchwał zgromadzenia ogólnego sędziów sądu apelacyjnego jest

wymagana obecność przynajmniej dwóch trzecich liczby jego członków. Uchwały zapadają

bezwzględną większością głosów. Głosowanie jest tajne w sprawach, o których mowa w art. 34

pkt 1-5, a ponadto jeŜeli Ŝądanie takie zgłosi chociaŜby jeden z obecnych członków

zgromadzenia.

§ 6. Zgromadzenie ogólne sędziów sądu apelacyjnego zbiera się co najmniej raz w roku;

posiedzenia zgromadzenia zwołuje prezes sądu apelacyjnego z własnej inicjatywy lub na

wniosek Ministra Sprawiedliwości, kolegium sądu apelacyjnego albo jednej piątej liczby

członków zgromadzenia.

Art. 55.

§ 1. Sędziów sądów powszechnych do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim

powołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w

terminie miesiąca od dnia przesłania tego wniosku.

§ 2. Sędziowie sądów powszechnych są powoływani na stanowiska:

1) sędziego sądu rejonowego,

2) sędziego sądu okręgowego,

3) sędziego sądu apelacyjnego.

§ 2a. (uchylony)

§ 3. Powołując do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, Prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej wyznacza miejsce słuŜbowe (siedzibę) sędziego. Zmiana miejsca

słuŜbowego sędziego moŜe być dokonana bez zmiany stanowiska w przypadkach i w trybie

określonych w art. 75.

Art. 60.

Krajowa Rada Sądownictwa rozpatruje kandydatury na stanowiska sędziów sądów

powszechnych, w trybie określonym w odrębnej ustawie.

Art. 61.

§ 1. Na stanowisko sędziego sądu rejonowego moŜe być powołany ten, kto:

1) posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich,

2) jest nieskazitelnego charakteru,

3) ukończył wyŜsze studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał tytuł zawodowy

magistra lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej,

4) jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego,

5) ukończył 29 lat,

6) złoŜył egzamin sędziowski lub prokuratorski,

7) ukończył aplikację sędziowską w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury lub pracował

w charakterze asesora prokuratorskiego - co najmniej przez trzy lata przed wystąpieniem o

powołanie na stanowisko sędziego.

§ 2. Wymagania określone w § 1 pkt 6 i 7 nie dotyczą tego, kto przed powołaniem:

1) zajmował stanowisko sędziego sądu administracyjnego lub sądu wojskowego,

2) zajmował stanowisko prokuratora,

3) pracował w polskiej szkole wyŜszej, w Polskiej Akademii Nauk, w instytucie naukowobadawczym

lub innej placówce naukowej i ma tytuł naukowy profesora albo stopień

naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych,

4) wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza - co najmniej przez trzy lata,

5) zajmował stanowisko prezesa, wiceprezesa, starszego radcy lub radcy w Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa - co najmniej przez trzy lata.

23

§ 3. Na stanowisko sędziego sądu rejonowego moŜe być powołany ten, kto spełnia

wymagania określone w § 1 pkt 1-6, ukończył aplikację ogólną prowadzoną przez Krajową

Szkołę Sądownictwa i Prokuratury, aplikację notarialną, adwokacką lub radcowską i złoŜył

odpowiedni egzamin, oraz przez okres co najmniej pięciu lat był zatrudniony na stanowisku

referendarza sądowego w pełnym wymiarze czasu pracy.

§ 4. Na stanowisko sędziego sądu rejonowego moŜe być powołany ten, kto spełnia

wymagania określone w § 1 pkt 1-6, ukończył aplikację ogólną prowadzoną przez Krajową

Szkołę Sądownictwa i Prokuratury, aplikację notarialną, adwokacką lub radcowską i złoŜył

odpowiedni egzamin, oraz przez okres co najmniej sześciu lat był zatrudniony na stanowisku

asystenta sędziego w pełnym wymiarze czasu pracy.

§ 5. Na stanowisko sędziego sądu rejonowego moŜe być powołany ten, kto zajmował

stanowisko asesora prokuratorskiego przez okres co najmniej trzech lat lub jedno ze stanowisk

określonych w § 2 pkt 2-4 w okresie pięciu lat przed zgłoszeniem na wolne stanowisko

sędziowskie.

§ 6. Do okresu, o którym mowa w § 4, wlicza się okres zatrudnienia na stanowisku

referendarza sądowego w pełnym wymiarze czasu pracy.

§ 7. W przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, okres, o którym mowa

w § 3-6, podlega proporcjonalnemu wydłuŜeniu.

Ustawa o komornikach sądowych :

Art. 1. Komornik sądowy, zwany dalej „komornikiem”, jest funkcjonariuszem publicznym

działającym przy sądzie rejonowym.

Art. 2. 1. Czynności egzekucyjne w sprawach cywilnych wykonuje wyłącznie komornik, z

zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w innych ustawach. Komornik wykonuje także inne

czynności przekazane na podstawie odrębnych przepisów.

2. Komornik pełni czynności osobiście, z wyjątkiem przypadków określonych w przepisach

prawa.

3. Komornikom powierza się w szczególności następujące zadania:

1) wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach o roszczenia pieniężne i niepieniężne oraz o

zabezpieczenie roszczeń;

2) wykonywanie innych tytułów wykonawczych wydanych na podstawie odrębnych przepisów

oraz tytułów egzekucyjnych, które zgodnie z odrębnymi przepisami podlegają wykonaniu w

drodze egzekucji sądowej bez zaopatrywania ich w klauzulę wykonalności;

3) sporządzanie protokołu stanu faktycznego przed wszczęciem procesu sądowego lub przed

wydaniem orzeczenia na zarządzenie sądu lub prokuratora.

4. Komornik, poza zadaniami określonymi w ust. 3, ma prawo:

1) doręczania zawiadomień sądowych, obwieszczeń, protestów i zażaleń oraz innych

dokumentów za potwierdzeniem odbioru i oznaczeniem daty;

2) na wniosek organizatora licytacji – sprawowania urzędowego nadzoru na dobrowolnymi

publicznymi licytacjami, z przybiciem najniższej lub najwyższej oferty.

5. Organy administracji publicznej, urzędy skarbowe, organy rentowe, o których mowa w

art. 476 § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43,

poz. 296, z późn. zm.), banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, podmioty

prowadzące działalność maklerską, organy spółdzielni mieszkaniowych, zarządy wspólnot

mieszkaniowych, inne podmioty zarządzające mieszkaniami i lokalami użytkowymi, jak również

inne instytucje są obowiązane na pisemne żądanie komornika udzielić mu informacji

niezbędnych do prawidłowego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, dokonania

zabezpieczenia oraz wykonania innych czynności wchodzących w zakres jego ustawowych

zadań, w szczególności dotyczące stanu majątkowego dłużnika oraz umożliwiających

identyfikację składników jego majątku. Przepis art. 762 Kodeksu postępowania cywilnego

stosuje się odpowiednio.

6. Komornik ponosi odpowiedzialność za szkody wynikające z ujawnienia tajemnicy

bankowej lub skarbowej i wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem.

7. W sprawach o egzekucję lub o zabezpieczenie świadczeń alimentacyjnych lub rent

mających charakter alimentów oraz w sprawach o egzekucję lub o zabezpieczenie świadczeń

wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora, niezwiązanych z wykonywaniem działalności gospodarczej, informacje, o których mowa w ust. 5,

udzielane są nieodpłatnie.

8. Informacji, o których mowa w ust. 5, udziela się w terminie 7 dni od dnia otrzymania

żądania w oparciu o dane przekazane przez komornika.

9. Opłatę za udzielenie informacji komornik uiszcza po jej udzieleniu, na wezwanie

podmiotu udzielającego informacji.

Art. 3. 1. Przy wykonywaniu czynności komornik podlega orzeczeniom sądu i prezesowi

sądu rejonowego, przy którym działa.

2. Prezes sądu rejonowego, przy którym działa komornik, sprawuje nadzór nad jego

działalnością, a w szczególności:

1) ocenia szybkość, sprawność i rzetelność postępowania poprzez badanie, czy w

konkretnych sprawach nie zachodzi nieuzasadniona przewlekłość w podejmowaniu

czynności;

2) kontroluje prawidłowość prowadzenia biurowości i rachunkowości kancelarii komorniczej;

3) bada kulturę pracy, w tym przestrzeganie wyznaczonych terminów czynności i

przyjmowania interesantów oraz utrzymywanie kancelarii komorniczej na poziomie

odpowiednim do godności urzędu i posiadanych środków;

4) zawiadamia sąd o potrzebie wydania komornikowi zarządzeń w trybie art. 759 § 2 Kodeksu

postępowania cywilnego.

3. W zakresie nadzoru, o którym mowa w ust. 2, prezes sądu rejonowego działa w

szczególności poprzez kontrolę kancelarii komornika, przeprowadzaną nie rzadziej niż raz w

roku, sprawowaną osobiście lub przez wyznaczonego sędziego i przy pomocy księgowego, a w

zakresie kontroli finansowej przez upoważnioną osobę, oraz w ramach rozpatrywania skarg i

zażaleń niestanowiących przedmiotu rozpoznania sądu w trybie art. 767 Kodeksu postępowania

cywilnego. Prezes sądu rejonowego uprawniony jest do żądania od komornika wyjaśnień oraz

do wydawania zarządzeń, których nieprzestrzeganie może stanowić podstawę wszczęcia

postępowania dyscyplinarnego lub odwołania komornika z zajmowanego stanowiska.

4. Skargi i zażalenia niestanowiące przedmiotu rozpoznania sądu w trybie art. 767 Kodeksu

postępowania cywilnego prezes sądu rejonowego rozpatruje w terminie 7 dni. W tym samym

terminie podlegają przekazaniu właściwemu sądowi skargi stanowiące przedmiot rozpoznania

sądu.

Art. 3a. Komornik na własny rachunek wykonuje czynności, o których mowa w art. 2.

Art. 4. Komornik używa okrągłej pieczęci urzędowej z godłem Rzeczypospolitej Polskiej,

wskazującej w otoku pełnioną funkcję, sąd rejonowy, przy którym działa, imię i nazwisko oraz

siedzibę kancelarii.

Art. 5. Komornik prowadzi kancelarię komorniczą, zwaną dalej „kancelarią”.

Art. 7. 1. Rewirem komorniczym jest obszar właściwości sądu rejonowego, a w

przypadkach wskazanych w ust. 4 obszar właściwości dwóch lub kilku sądów rejonowych.

2. Komornicy, których siedziby kancelarii są położone w obszarze właściwości nowo

utworzonego sądu rejonowego, z chwilą jego utworzenia stają się z mocy prawa komornikami

przy tym sądzie.

3. W razie zniesienia sądu rejonowego komornicy dotychczas działający przy tym sądzie

stają się z mocy prawa komornikami przy sądzie, który swoją właściwością objął obszar

właściwości zniesionego sądu.

4. W przypadku trzykrotnego bezskutecznego obwieszczenia o wolnym stanowisku

komornika w rewirze, w którym nie działa komornik, Minister Sprawiedliwości, w drodze

zarządzenia, znosi ten rewir i przyłącza go do obszaru właściwości jednego z sąsiednich

rewirów. W razie zmiany okoliczności, jednakże nie wcześniej niż po upływie 2 lat Minister

Sprawiedliwości uchyla zarządzenie o zniesieniu rewiru i dokonuje obwieszczenia o wolnym

stanowisku komornika w trybie określonym w art. 11 ust. 2.

5. Z dniem zniesienia rewiru, o którym mowa w ust. 4, sprawy prowadzone przez komornika

tego rewiru stają się sprawami komornika rewiru, do którego został przyłączony zniesiony rewir.

Jeżeli w rewirze, do którego nastąpiło przyłączenie, działa więcej niż jeden komornik, prezes

sądu rejonowego, którego obszar właściwości obejmuje ten rewir, dokonuje podziału spraw

pomiędzy działających w nim komorników, proporcjonalnie do liczby prowadzonych przez nich

spraw.

6. Minister Sprawiedliwości na stronach internetowych Ministerstwa Sprawiedliwości

prowadzi i na bieżąco aktualizuje wykaz komorników, w którym wskazuje rewiry komornicze

położone w obszarach właściwości poszczególnych sądów apelacyjnych, imiona

i nazwiska komorników działających w tych rewirach oraz siedziby i adresy ich kancelarii.

7. Prezes sądu rejonowego na stronach internetowych sądu prowadzi i na bieżąco

aktualizuje wykaz komorników działających przy tym sądzie, w którym wskazuje imiona i

nazwiska komorników oraz siedziby i adresy ich kancelarii. Wykaz udostępnia się również do

publicznej wiadomości na tablicy informacyjnej w budynku sądu rejonowego.

Art. 10. 1. Na stanowisko komornika może zostać powołana osoba, która:

1) posiada obywatelstwo polskie;

2) ma pełną zdolność do czynności prawnych;

3) posiada nieposzlakowaną opinię;

4) nie była karana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

5) nie jest podejrzana o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo

skarbowe;

6) ukończyła wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała tytuł magistra

prawa lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

7) jest zdolna ze względu na stan zdrowia do pełnienia obowiązków komornika;

8) odbyła aplikację komorniczą;

9) złożyła egzamin komorniczy;

10) pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata;

11) ukończyła 26 lat.

2. Zdolność do pełnienia obowiązków komornika, ze względu na stan zdrowia, stwierdza się

w oparciu o przepisy wydane na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz.U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm.) regulujących zakres i

sposób przeprowadzania badań kandydatów do objęcia urzędu sędziego. Od obowiązku

poddania się badaniom zwalnia się sędziów.

3. Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8 i 9, nie dotyczą osób, które ukończyły aplikację

sądową, prokuratorską, adwokacką, radcowską lub notarialną i zdały wymagany egzamin, oraz

osób, które w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku o powołanie na

stanowisko asesora komorniczego pracowały co najmniej 5 lat na stanowisku referendarza

sądowego.

4. Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8–10, nie dotyczą sędziów, prokuratorów,

adwokatów, radców prawnych, notariuszy, starszych radców Prokuratorii Generalnej oraz osób

posiadających stopień doktora nauk prawnych.

5. Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, nie dotyczy:

1) osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 5 lat w

okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu

komorniczego wykonywały w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, spółce cywilnej,

jawnej, partnerskiej, komandytowej, o której mowa w art. 4a ustawy z dnia 26 maja 1982 r.

– Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, z późn. zm.), lub kancelarii

radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej, o której mowa w art.

8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz.

1059, z późn. zm.), na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej, wymagające

wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej

przez adwokata lub radcę prawnego;

2) osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 5 lat w

okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu

komorniczego wykonywały w kancelarii notarialnej, na podstawie umowy o pracę lub

umowy cywilnoprawnej, wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane

z czynnościami wykonywanymi przez notariusza;

3) osób, które przez okres co najmniej 5 lat w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem

wniosku o dopuszczenie do egzaminu komorniczego zatrudnione były na stanowisku

asystenta sędziego.

6. Pięcioletnie okresy zatrudnienia, o których mowa w ust. 3 i 5, ustala się jako sumę

okresów obliczonych z zachowaniem proporcjonalności ich wymiaru.

Art. 15. 1. Minister Sprawiedliwości zawiesza komornika w czynnościach, jeżeli:

1) przeciwko komornikowi jest prowadzone postępowanie o umyślne przestępstwo ścigane z

oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2) przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite ubezwłasnowolnienie

komornika ustanowiono doradcę tymczasowego.

2. Minister Sprawiedliwości może zawiesić komornika w czynnościach, jeżeli:

1) wniósł o to sam komornik z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych przyczyn;

2) przeciwko komornikowi jest prowadzone postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3. Zawieszenie komornika w czynnościach ustaje z dniem:

1) prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2,

chyba że Minister Sprawiedliwości uchyli je wcześniej;

2) oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie postępowania lub

uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3) złożenia wniosku w tym przedmiocie przez komornika w sytuacji określonej w ust. 2 pkt 1.

Art. 20. 1. Komornik jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których

powziął wiadomość ze względu na wykonywane czynności.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, trwa także po odwołaniu komornika.

3. Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy komornik składa zeznanie jako świadek lub

strona przed sądem lub prokuratorem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru państwa.

W tym przypadku od obowi