Wielokulturowość to zjawisko bardzo powszechne w całym ówczesnym świecie. Występuje nie tylko na kontynencie europejskim ale także w Azji czy Ameryce. Polityka wielokulturowości charakteryzuje się zróżnicowaniem w społeczeństwie we wszystkich możliwych aspektach ludzkiego życia. W danym państwie mieszkają zarówno jego obywatele jak i imigranci, którzy przybyli do kraju w poszukiwaniu lepszego życia czy za pracą, a nawet ich potomkowie. W społeczeństwie danego regionu żyją ludzie różnego pochodzenia, ludzie różnych wierzeń i religii, ludzie różnorakich kultur, tradycji i obyczajów. Wszystkie te różnorodności i odmienności od rdzennych mieszkańców danego kraju tworzą multikulturalizm. Polityka multikulturalizmu ma strony zarówno pozytywne jak i negatywne. Wady danego zjawiska są jego nieodłączną częścią, jednak warto się zastanowić czy nie niesie ono ze sobą więcej pozytywów. Z negatywnym podejściem do wielokulturowości wiąże się zjawisko zwane melting pot, rozpowszechnione głównie w Stanach Zjednoczonych. Horace Kallen uważał, że owa narzucana odgórnie ideologia, domagająca się zbyt wielu wyrzeczeń ze strony „nowych obywateli” ma na celu stuprocentową amerykanizację imigrantów. Jednak czy ktokolwiek ma prawo żądać od nas wyrzeczenia się ojczystego języka? Czy ktokolwiek może wymagać porzucenia naszych wierzeń, swojego Boga czy swoich tradycji, które celebrowaliśmy od małego dziecka? Podążając dalej za myślą Kallena utwierdzamy się w przekonaniu, że każda grupa etniczna ma prawo, a nawet obowiązek zachować swoją odrębność, jednocześnie będąc gotowym do współpracy w ramach całej wspólnoty społecznej. Kolejni przeciwnicy tego zjawiska, potoczenie zwanego stapianiem mieli bardzo zbliżone zdanie do Kallen’a. Każdy z nich postrzegał wielokulturowość jako coś dobrego, co umożliwi ulepszenie i wzbogacenie całej wspólnoty. Polityka multikulturalizmu przedstawiona jest tutaj jako nowy, bardzo pozytywny typ kultury, witający się z radością, niestanowiący żadnego zagrożenia dla jedności wspólnoty. Warta przytoczenia jest teoria Charles’a Taylor’a, który jest zdania, że osobowość i tożsamość tworzymy sami poprzez dialogi z innymi. Oznacza to, że jest ona wynikiem procesu kształtowania siebie przez interakcję z otoczeniem społecznym i kulturowym. Taylor uważa, iż w dzisiejszych czasach odmienną tożsamość ( i jednocześnie różnice kulturowe) można jedynie uznawać lub potępiać. W momencie aprobaty jest ona w dalszym ciągu kształtowana. Widzimy więc wyraźnie, że uznanie bądź jego brak jest istotnym aspektem kształtowania naszej tożsamości. Podążając dalej za myślą...