Ignacy Krasicki, Myszeidos pieśni X, oprac. Julian Maślanka, BN I 244, 1982. WSTĘP I. Poemat heroikomiczny. - „poema eroicomico” z włoskiego, 1622 r., Aleksander Tasoni. - Arystoteles w „Poetyce”: o stosowności stylów i rodzajów do tematu, poezja wzniosła + temat skromny = efekt komiczny. - parodia (para + ode naśladowanie poezji). - pastisz – zabawa literacka bez intencji atakowania czy ośmieszania. - poemat heroikomiczny – szczytowy rozwój XVII i XVIII w., to nie „kompromitowanie” eposu bohaterskiego, ale pretekst do prowokacji, zwrócenia uwagi na aktualne problemy. - ok. V w. p.n.e. „Batrachomachia” przypisywana Homerowi, nie zachowały się: „Arachnomachia” (wojna pająków), „Geranomachia” (wojna żółwi) i „Psaromachia” (wojna szpaków). - zjawisko heroikomizmu: Ariost w „Orlandzie szalonym”, Miguel Cervantes „Don Kichot”, Aleksander Tassoni „Wiadro porwane” (12 pieśni, wzorowane na „Eneidzie”, walka Modeny i Bo-lonii, karykatura, groteska). II. „Myszeida”. - powstała pod koniec 1775 r. w Warszawie, wydana nakładem Michała Grölla, anonimowo, duża popularność, wznowienia w 1778 i 1780 r., przekłady na języki obce: na francuski 1778 i niemiecki 1790, po śmierci Krasickiego na czeski i rosyjski. - spór: alegoryczność czy też jej brak w „Myszeidzie”? problem z interpretacją. - dygresyjność – w Pieśni IX hymn „Święta miłości…”, poważne myśli, refleksje, sentencje groteska, satyryczne obrazki, gorzko-ironiczne aluzje do XVIII-wiecznej polskiej rzeczywisto-ści społeczno-politycznej, motyw zgubnej kłótliwości. - oktawa: Torquato Tasso, Ariost. - parodia charakterów narodowych, onomastyka, metoda tworzenia imion, ironia, krytyka sar-mackiego historyzmu. - ilustracje: 24, autorstwa Piotra Norblina, 1777-1778, nie wydane. - wierszyk dedykacyjny do króla nie został włączony do „Myszeidy”. TEKST motto z Horacego: Góry stękają, urodzi się śmieszna mysz. I. pieśń. - inwokacja do autorów eposów, „Nie dla rycerzów walecznych, lecz myszy”, dziwić się może krytyk „mniej wiadomy”. - myszy zagryzły Popiela, Gopło i Kruszwica są twierdzami, gdzie Krakus i inni leżą. - tam „trzoda nikczemna się pasła”, rozpustny i wyuzdany Popiel, kiedyś kochał myszki, więc każdy zabijał kotki i kocięta, potem „Mruczysław, kotek, został faworytem”, „Muszą uciekać w pole, niebożęta” [myszy]. II. pieśń. - „Szczęścia na świecie drogi kręte, śliskie,/ A każdy chciwie do mety się spieszy”, przypadko-wa Fortuna. - najwyższy rządca mysi w Gnieźnie, król Gryzomir, zbiera w klasztornej bibliotece naradę, szczury i myszy się kłócą, król prosi je o zgodę, zebrani rozchodzą się. III. pieśń. -...