Geneza i postanowienia Konstytucji 3 maja Konstytucja 3 maja została uchwalona na Sejmie Czteroletnim, zwany także Wielkim w 1791 roku. Była to pierwsza Konstytucja w Europie, a druga na świecie. Sejm obradował od 1788 do 1792 roku. Konstytucja 3 maja zwana jest także „ustawą rządową” i miała za zadanie zachowanie całości i suwerenności państwa i narodu. Miała także na celu ,aby szlachta, duchowieństwo oraz mieszczanie byli pewni, że dostaną przywileje dla nich korzystne. Wprowadzono nową formę ustroju. Władzę ustawodawczą przyznano izbie poselskiej, a znacznie ograniczono rolę senatorów, gdyż zabrano im inicjatywę ustawodawczą. Zlikwidowany został dualizm Rzeczpospolitej i zniesiona została odrębność organów władzy w Polsce i na Litwie. Ustawa zasadnicza miała wielkie znaczenie dla sejmu szlacheckiego. Wybierany na dwa lata miał być „zawsze gotowy”,tzn. że mógł być zwołany w każdej chwili na sytuacje nadzwyczajne. Zniesiono liberum veto i zakazano konfederacje, a uchwały mogły „wejść w życie” ,gdy zostały zatwierdzone większością głosów obywateli. Nowy charakter Konstytucji podkreślały artykuły, które potwierdzają obowiązującą już zasadę niewią- zania posłów instrukcjami sejmików terenowych ,a także artykuły dotyczące wojska jako siły zbrojnej narodu, który w jej świetle obejmowały po za szlachtą bogate mieszczaństwo. W rękach króla i Straż Praw spoczywa władza wykonawcza .Straż Praw składa się z prymasa i mianowanych przez monarchę, a zatwierdzeni przez sejm ministrów. Wprowadzono zasadę zwolnienia króla od odpowiedzialności osobistej za sprawowanie rządów i zasadę, że ministrowie powołani przez króla mają odpowiadać przed...