Dwa portrety władców. Analizując podane fragmenty „Faraona” Bolesława Prusa oraz „Szewców” Stanisława Ignacego Witkiewicza, przedstaw i porównaj kreacje bohaterów. Wielu znakomitych pisarzy niemalże we wszystkich epokach częstokroć opisywało wygląd, charakter, zachowania oraz politykę władców różnych państw, władających na różne sposoby jak również posiadających większy bądź mniejszy zakres władzy a tym samym autorytet wśród poddanych. W przytoczonych powyżej fragmentach dzieł, pochodzących z zupełnie różnych epok literackich występują dwa portrety władców, zestawionych ze sobą na zasadzie kontrastu. Pierwszy fragment słynnej powieści historycznej Bolesława Prusa pt. „Faraon” pochodzi z epoki pozytywizmu. Jest to jedyna powieść historyczna Bolesława Prusa, który przedstawił w niej na tle fragmentu historii starożytnego Egiptu, mechanizmy władzy, państwa i społeczeństwa. W powieści tej występują dwa rodzaje narracji – oprócz narracji obiektywnej, występuje również stylizacja narracji na język opisywanej epoki, czyli starożytności. Narrator jest trzecioosobowy, obiektywny oraz wszechwiedzący i nie należy do świata przedstawionego. We fragmencie tym występuje bezpośrednia jak i pośrednia charakterystyka władcy. Opisane jest poszanowanie władcy egipskiego, którym był faraon. Posiadał on władzę absolutną i wszyscy byli mu podporządkowani – Prus zastosował powtórzenie: „On rządził, on chciał, on myślał za wszystkich”, które podkreśla, że władca ten był niczym bóstwo. Dowiadujemy się, że faraon – Ramzes XII umiera, zaś jego syn Ramzes XIII obejmuje władzę w państwie. Narrator idealizuje następcę tronu, zaś jego poddani odznaczają się panegiryzmem wobec swego władcy. Ukazane jest wielkie przywiązanie Egipcjan do odprawianych tradycyjnych obrządków np. symboliczne golenie głowy i zarostu. Oprócz tego całe państwo w jednaj chwili znało słowa młodego władcy wieszczące, iż nie uznaje się on za kapłana lecz za żołnierza gotowego bronić swego państwa, by poddany mu lud był szczęśliwy. Przez to zaczął narastać konflikt między władcą a kapłanami. Ramzes XIII był jednak nieugięty a przy tym odznaczał się wielką odwagą i walecznością. Władza była dla niego smutnym obowiązkiem lecz szanował wolę zmarłego ojca i był gotów ją spełnić. Pełen był również dostojeństwa i majestatyczności – występują podkreślające te cechy onomatopeje, czyli towarzyszące wstąpieniu Ramzesa na salę audiencjonalną „chrzęst” oraz „brzęk”. Nowy władca deklaruje że będzie dbał o swe państwo, a dla poddanych będzie niczym ojciec. Bolesław Prus wyidealizował władcę za pomocą wielu środków...